"Ölü Hayatımın Olanca Ağırlığını Duyuyorum Üzerimde"*

"Zamansız gidiş"e inanıyorum. Hayır, her gidiş biraz zamansız değildir. Ben hiç zamansız gitmedim. Kimse kimsenin kendisini düşünmediği kadar başkasını düşünmez orası doğru. Tamam, benim de zamansız gidişlerim olmuştur belki. Ama bu her gidişin biraz zamansız olduğu anlamına gelmez.

Bir roman karakteri hayal ediyorum, intihar etmeyi düşünen. Ama kendini değil, içinde kalan son umudu öldürmek için. Umut en son ölür** demişler ya hani. O çok doğru işte. Ama intihar edemiyor bir türlü, sebebi gene bu sözde gizli. "Madem ki umut en son ölür," diye düşünüyor, "o zaman kendimi öldürmemle ölmeyeceği kesin. Kendimi öldürdükten sonra ölecekse bile, ne kadar sonra? Ölüyken çekeceğim acıyı diriyken çekeyim daha iyi."

Düşünce dünyamdaki roman karakterlerini düelloya davet etmek istiyorum. Çünkü sayıları çok fazla. O yüzden kafamı çok karıştırıyorlar. Bırakayım da hızlı, çevik, kurnaz olanlar diğerlerini öldürsün. Sonra onları ben öldürüp öldürülenleri tekrar canlandırayım zihnimde ve yoluma onlarla devam edeyim. Kazanan tarafta olmaya alışık değilim çünkü.

"Mecburen oturmuş, ruhum muhtaç diye bunca şeyi yazıyorum - ve bunu bile yalnızca düşlemekle, kelimelere, bilince başvurmadan, silikleşmiş, ezgili yeni bir ben yaratarak ifade etmekle yetinemiyorum, oysa içimdekileri gerçekten dillendirdiğimi hissedebilsem gözlerim dolardı, kendi benliğimin yamaçlarından usulca, büyülü bir ırmak gibi akardım, bilinçdışına, Tanrı dışında hiçbir anlamı olmayan uzaklara doğru."***

-----------------------------------------------------
(*) Fernando Pessoa - Huzursuzluğun Kitabı, Sayfa 457
(**) "Hope dies last."
(***) Fernando Pessoa - Huzursuzluğun Kitabı, Bölüm 92