Suç

Hayatta hep aynı senaryoyu oynayacağımı sanırdım. Yanılmışım. Ama hep aynı roldeyim, bu kadarı değişmiyor. Hep hazır olmak için birilerinin hazır olmadığı zamanı bekleyen kişiyim ben. Bütün hevesiyle kendini bir şeylere hazırlayan ve hep kıl payı geç kalan, sonuçta da hayal kırıklığına uğrayan kişi. Bütün hayal kırıklıklarına kafam girsin bu yüzden. Onlar, nasıl desem, gelip geçici bir şok değiller. Tamam geliyorlar ve geçiyorlar çünkü yerlerini başkaları alıyor ama her biri giderken ardında bir tortu bırakıyor, bir kalıntı. Ve bunlar birikiyor. Biriktikçe her şeye sebebiyet verebiliyorlar: İnsanın hayata inancı kalmıyor, mutluluğa, sevgiye, ve maalesef kendine. Bir noktaya kadar "birikip yeniden sıçrayacağını" sanıyor ve belki bir yerlerde birileri bu noktaya varmadan bunu yapıyor ama o noktayı da aştıktan sonra hepsi bir olup omuzlarına kabus gibi çöküyor. Artık her defasında sadece üzülmüyor aynı zamanda -her şeye karşı- inancı azalıyor, arzusu azalıyor, direnci azalıyor. Soluk almak için daha çok efor sarf etmesi gerekiyor çünkü görünmeyen kollar onu sarmalayıp boğarcasına sıkıyor.

Böylesi adil değil. Dünya benim etrafımda dönmüyor ama en azından kendi dünyam kendi etrafımda dönüyor olmalı, bu kadarı neden mümkün değil? Hep başka meteorlar benim üzerime düşüyor, yanlış zamanda yanlış yörüngede bulunmak hep bana mahsus bir suç.