Konfigürasyon Mühendisi

BBG

2012-01-10T23:18:00.002+02:00

Biri bizi gözetliyor değil, best birthday gift. İş sebebiyle 10'da vardığım evimde masamın üzerinde buldum. "Nice yaşın şans getirsin, D. Ablan"
D. Ablam? Tanımıyorum bile. Muhtemelen o da beni tanımıyor. Alt kattaki komşumuz olduğunu annemden öğrendim. Eşinin 2 gün önceki doğum gününü unuttuğu için nasıl üzüldüğünü ve bugün iş yerine çiçek yollayacağını anlatıyor. Annem de bugün benim doğum günüm olduğunu söyleyince 5 dakika sonra elinde hediye paketiyle geliyor.
Tanımıyorum bile.
Ama hala güzel şeyler olabiliyormuş hayatta diyorum.
Hediye ne miydi? Ne fark eder?
Böyle şeyler olacaksa evet, iyi ki doğmuşum.

Çok Eskiden de Rastlaştık,

2012-01-01T20:20:00.004+02:00

"Çok eskiden rastlaşacaktık..."

"Çok eskiden de rastlaştık," dedi Galip, kadının aynadaki yüzüne bakarak. "Okuldayken aynı sıralarda oturmazdık, ama sıcak bahar günlerinde sınıfta uzun tartışmalardan sonra pencere açıldığında, hemen arkasındaki kara tahtanın karasından aynalaşan camın içinde yansıyan yüzünü şimdiki gibi seyrederdim."

"Hmm... Çok eskiden rastlaşacaktık..."

"Çok eskiden rastlaştık," dedi Galip. "İlk rastlaştığımızda bacakların o kadar ince, o kadar narin gözükmüştü ki bana, onların kırılıvereceğinden korkmuştum. Tenin sanki çocukken daha sertti de, büyüdükçe, ortaokuldan sonra renklenerek inanılmaz bir inceklikle yumuşadı. Evin içinde oynamaktan kudurduğumuz sıcak yaz günlerinde, bizi bir plaja götürmüşlerse eğer, dönüş yolunda, ellerimizde Tarabya'dan aldığımız dondurmalarla yürürken, sivri tırnaklarımızla kollarımıza, üzerindeki tuzu kazıyarak harfler yazardık. İnce kollarının üzerindeli küçük tüyleri severdim. Güneş yanığıyla pembeleşen bacaklarını severdim. Başımın üstündeki raftan bir şey almak için uzandığında yüzüme dökülüveren saçlarını severdim..."

"Çok eskiden rastlaşacaktık."

"Annenden alıp giydiğin askılı mayonun sırtında bıraktığı askı izlerini, sinirlendiğin zaman saçlarını dalgın dalgın çekiştirmeni, filtresiz sigara içerken ortanca ve baş parmaklarınla dilinin ucundaki tütün parçasını yakalayışını, film seyrederken ağzını açışını, kitap okurken elinin altındaki bir tabakta bulduğun leblebileri ve fındıkları farkında olmadan yeyişini, anahtarlarını kaybedişini, miyopluğunu kabul etmediğin gözlerini kısışını severdim. Gözlerini kısıp uzaktaki bir noktaya bakarken başka bir yere gittiğini, başka bir şey düşündüğünü anlayınca seni endişeyle severdim. Aklının içindekilerin bildiğim kadarını ve daha çok da bilmediğim kadarını korkuyla korkuyla severdim, Allah'ım!"

//Beki de blogda 2. kez yaptığım tek alıntı.

Tema

2011-12-31T21:33:00.003+02:00

Blogun temasını değiştirdim(Hadi canım). Bu tema çok hoşuma gitti, beklemiyordum aradığım gibi bir şey bulabileceğimi ama neredeyse tam aradığım şey bu. Bir de şu gönderilerin sağ üstündeki ileri-geri tuşları çok hoş. Kayarak gidiyor ya. Akıyor resmen blog.

Ama kaç yorum olduğunu gösteren ve yorum formunu açan linki ekleyemedim, temanın kendisinde yok çünkü. Ama uğraşacağım. Yorum bırakmak için başlığa tıklayıp gönderiyi açmak gerekiyor şimdi.

Hızlı paylaşma butonları var, bir de çok sade di mi? Bazıları oluyor kırk elli tane. Ama bu ne güzel, az ve öz: 4 tane.

E artık bunu da beğenmezseniz... Beğenmeyebilirsiniz tabii. Canınız sağ olsun.

Blogun temasını değiştirmem yönünde 72 oy, eskisinin güzel olduğu yönünde 20 oy gelmişti. En az yirminizin canı sağ oldu, kısa günün kârı.

(-)nsomnia

2011-12-26T22:42:00.000+02:00

bugünlerde karşı konulmaz bir uyurgezerlik halindeyim.

evde, otobüste, işyerinde... hiçbir şekilde önüne geçemedim bunun.

bunu salt uykusuzluğa bağlamam tutarsız olur. bu, oblomovluk türünden bir mayışıklık. ruhsal ve zihinsel bir bitkinlik hissi. böyle durumlarda insan sonsuza değin uyumak istediğinden sanırım bilinçaltım da bu isteği yerine getirmekte vakit kaybetmiyor.

kendimi otobüste yanımda oturan kişi tarafından inmesine yol vermem için dürtülürken ya da ofiste sandalyemde birdenbire sıçrarken buluyorum. kafamda gezinen düşünceler bu ufacık zaman dilimlerinde birer rüya olarak karşıma çıkıyorlar çoğunlukla. beni tedirgin eden gerçekle rüya arasında bu kadar sık gidip gelmek.

bu sabah gene otobüste gelirken kendimden geçmişim, ardından birden gözlerim açıldı ve beynimin sağ tarafına bir sancı saplandı. ya da sancı saplandığında gözlerim açıldı, bilemiyorum. yanımdaki kadının bile dikkatini çekti sanırım verdiğim tepki. belki -umuyorum- çok çok ufak bir şeydir ama imgesel yaklaşacak olduğumda beynimin yorgunluktan süregelen bir acı çekme biçimi olabilir belki de.

beynim neden yorgun? bilmiyorum. beni yoracağını, üzeceğini, kararsızlık ya da karamsarlığa düşüreceğini sezdiğim tüm düşünceleri kafamdan uzaklaştırma gibi bir oto-kontrol mekanizmam olduğundan çok fazla 'kafa yormaya' kondisyon olarak hazır değil belki de.

In Search of a Midnight Kiss

2011-12-21T23:25:00.004+02:00

Yeni yılda dilek tutmak gibi bir adetim hiç olmadı çünkü tek başına dilek tutma eylemi benim adetim sayılmaz, lakin güzel insan Sam böyle bir mim paslamış bana. "Bön dölök tötmöm" gibi bi öküzlük yapacak halim yok, olmadı, olmayacak. Ufak tefek beklentilerim var, 2012'den sonrasını pek göremediğim için hepsi önümüzdeki sene özeline giriyor zaten.

Çok bekledik yeter, Galatasaray şampiyon olsun abi artık. Ben bu satırları yazarken bizim topçular bu akşam aldıkları galibiyeti kutluyordur, ilk devreyi Fener'in 2 puan önünde kapattık. En az gol yiyen, en çok gol atan, üst üste 6. galibiyetini alan bir Galatasaray. NE ACILAR ÇEKTİK LAN. İnşallah son bulur artık.
Benim için -çoğu Galatasaraylı için olduğu gibi- şampiyonluk, Şampiyonlar Ligi kapısını açan bir anahtar aslında. Bu yüzden ikinci temennim de Arena'da o ŞL müziğini duymak.
Üçüncü dileğim de gruplardan çıkmak olsun. En az çeyrek final derdim de tur maçları 2013'e kalıyor ehehe.

Evet hayatım Galatasaray gibi gibi. Başka şeyler de bulabilirim ama. Biraz düşüneyim.

(Mevsimler sonra)

The Dark Knight Rises, beklentilerimin dahi katbekat üzerinde çıksın ve 8-10 kere izleyeyim.

Hep böyle küçük şeyler. Yalnız ne acemiyim bulamadım bir şey.

İnce bi' mevzu var o netleşsin(uuu beybi).
İş ile ilgili de de bi' durum var, o da olsun.

Genel şeylerden bahsedelim o zaman,

DAHA ÇOK OKUYABİLEYİM.
DAHA ÇOK YAZABİLEYİM.
Şu spora da başlayayım artık.

Sayı olarak 12'yi bulmamız gerekiyor bir de.

Ankara'nın yeni metro durakları artık faaliyete geçsin. Bak kimse düşünemedi bunu. Bencilsiniz lan hepiniz.
Eurovision'a Tarkan gitsin. Gene halkım için. Ne yaptıysam halkım için yaptım.
Son olarak "yaslı" gitsin, "şen" gelsin; Aç koynunu "ben" gelsin. (Olmadı)

Bencil oynayıp kimseye paslamıyorum. Oyunu çirkinleştirmekte üzerime yoktur. Hah, ne diyorduk;
Bana bir yudum su ver,
Çok uzak yoldan geldim.

Oğuz Atay, Halit Ziya ve "Tutunamayanlar"

2011-12-11T22:14:00.001+02:00

Daha önceden videoyu paylaşmama rağmen yazılı olarak el altında bulundurmak istedim. Asla anladığıma kanaat getirmeyip ara ara açarak tekrar anlamaya çalışmak niyetindeyim.

"Halit Ziya'nın, romanını, ve tabii dolayısıyla insanlarını, kendi duyar(?)larıma çok yakın buluyorum. Bunun çeşitli nedenleri var. Bir kere, bir romanına verdiği addan da bildiğimiz gibi, Halit Ziya, hep kırık hayatları anlatmıştır. Yani benim bugünkü deyimimle "tutunamayanlar"ı anlatmıştır. Hayata tutunamayan, hayat karşısında genellikle hayal kırıklıklarına uğrayan insanların dramını vermiştir. Bu yönden, kendi duyar(?)lığıma Halit Ziya'yı çok yakın buluyorum. Bu kahramanlar, genellikle büyük hayaller kurarlar, yükseklere erişmek isterler, fakat bazı özellikleri yüzünden; küçük hesapları, ürkeklikleri, tutuklukları ve endişeleri yüzünden sonunda hep hayal kırıklığına uğrarlar. Fakat bu kahramanlara "kaderin oyuncağı", "kader kurbanı" demek de pek mümkün değildir. Çünkü, Halit Ziya'nın kahramanları, bütün yaşadıkları dramlar boyunca bu dramları bilinçli olarak hissederler. Yani, Halit Ziya'nın kahramanları, daima kendileriyle hesaplaşırlar. Bu özellikle benim üzerinde durduğum, çok yakın bulduğum bir konu."

Bir Türk Erkeği Olarak Hayatımın Son Yılları

2011-12-11T21:58:00.001+02:00

(Fotoğrafı ilk yüklediğim fakat inatla çözünürlüğünü küçültmekten vazgeçmeyen Tumblr, adam değilsin. Son kare hem bu yaptığın, hem geçenki gif'i yüklerken dosyayı kabul etmediğin için sana, seni adam sanıp Blogger'a sırt döndüğüm için de bana gelsin. Öptüm gözlerinden.)
(Ha Tumblr, ayrıca, ayrıca... "Eğer ruhlarımızı ortaya koyacaksak, senin ruhun ve benim ruhum ortaya gelecekse, Allah'ımın üstüne yemin ederim ki senin ruhun benim ruhumun önünde diz çöker, tövbe ister!!!!11)

İntiba

2011-12-10T00:20:00.001+02:00

Birbirini çeken insan birbirini nasıl da itebiliyor zaten. Ama fark yok değil, çekim müşterek, itim tek taraflı oluyor aslında. Ama biri itilense diğeri de iten, herkesin rolü belli.

"Hiçbir şey göründüğü gibi değil" Hollywood kaçıyor biraz. "Bazı şeyler" ya da "çoğu şey" göründüğü gibi değil bence. Ama insanlar, onlar bana hep göründükleri gibi. İlk intibalarım beni yanıltmıyor, ya da ben ilk intibalarımdan caymıyor ve işime geldiği gibi yorumluyorum insanları.

İnsanları yaftalamaktan nefret ederim, öyleyse bunu neden yapıyorum? Bilmiyorum, kötü bir huyum bu. Belki de bu yüzden nefret ediyorum, kötü olduğunu bildiğim halde yapmaktan kendimi alıkoyamadığımdan. Ama kendimden nefret etmiyorum, seviyorum kendimi. Anlıyorum. Anlayışa ihtiyacım var çünkü. Her şeye anlayış gösteren o sinir bozucu mütevazı megalomanların da anlayışa ihtiyaçları oluyor bazen.

Pessoa'nın en çok hayran olduğum yanı, gerçekte yaşamadığı şeylerin tahayyülündeki azameti sanırım. Ya da yaşadığı çok az şeyden bu kadar çok satır çıkarabilmesi. Bunu ben de yapabilsem kabuğuma çekilip kendi dünyamda sakin bir yaşam sürebilirim belki ama olmuyor, çok güvendiğim hayal gücüm böyle şeylerde yalnız bırakıyor beni.

Bir yere varmayacağım.

Bugün biraz da tumblr sayfama yazasım geldi, oraya da bir şeyler karaladım. Okumak isterseniz.

Mark

2011-12-06T23:17:00.000+02:00

bu eller sultans of swing'i boşa yazmadı.

full video için: money for nothing live in nimes 1992

Same Old Story :(

2011-12-06T21:45:00.001+02:00

30 Kasım 1935 Saat: 20:30

2011-11-30T22:47:00.001+02:00

António Mora? Utanarak söylemeliyim ki kendisini ilk kez duyuyorum. Ancak dün verdiğim sözü hatırlarsın, caymadım o sözden. Cayacağımı da zannetmiyorum.

Günlerden bugün, yani 30 Kasım. Sene 1935. Ve sen saat 20:30'da öldün. Senin hem zamanını, hem de mekanını ıskalamışım ancak bu seni tanımama mani olmadı. Düşünsene, ikisinden birini ıskalamamış olsaydım dahi seni bulamayabilirdim.

47 ölmek için erken bir yaş mı dersin? Yazar diyor ki büyük ihtimalle aşırı alkol kullanımından süregelen hepatit krizi. Tutarlılığına hayranım. Senin olmasa da çok yakın dostun Bernardo Soares'in kitabında geçenlere bir bakar mısın?
Bir insan sadece sarhoşken iyi yazabiliyorsa, sarhoş dolaşsın. "Karaciğerime kötü geliyor", derse, "Karaciğeriniz neymiş ki?" derim. "Ömrü sizinkiyle sınırlı, ölü bir şey; oysa yazabileceğiniz şiirler yaşayacak, herhangi bir şeyle 'sınırlı' olmaksızın."

Ötesi yok değil mi? Erken ölümünü alkole bağlamıyorum ama ben. Çoğu önemsemez Fernando Pessoa'nın vücudunda aynı zamanda Alberto Caeiro'nun, Ricardo Reis'in, Álvaro de Campos'un, António Mora'nın, Bernardo Soares'in... ruhlarının barındığını. Bir vücuda bu kadar ruh fazla yük olmaz mı? Hepsinin yüküyle 47 yıl iyi bile yaşamışsın. Sandığından çıkan 20.000 sayfa da buna değdiğinin göstergesi.

"Ah neler vermezdim benden de bir cümle kalsın diye geriye, duyanın, 'Güzel laf!' diyeceği bir şey, tıpkı kopyalayıp ömrümün kitabının sayfalarına kaydettiğim rakamlar gibi." demişsin ya, seni anlıyorum. Hem de çok iyi anlıyorum. Kendisini anlayanı anlar mı insan? Eğer öyleyse sen de bu yazdıklarımı anlıyorsundur. Umarım senden başka da kimse anlamıyordur bunları.

"Ölü hayatımın olanca ağırlığını duyuyorum üzerimde"

Bugün Ölüm, alışık olmadığım ağır adımlarla, kapıma, çerçiliğe geldi. Her zamankinden daha yavaşça önüme halıları serdi, ipeklileri, unutuştan ve bize sunduğu avuntulardan dokunmuş dibaları. Kıvançla gülümsüyor, gülümsediğini fark etmiş olmamı da pek umursamıyordu. Ama tam aklımı çelmişken, hiçbiri satılık değil, dedi. Onun derdi beni gösterdiği şeylere değil, kendine heveslendirmekti. Nitekim, halılarını anlatırken, uzaktaki sarayında da bunlardan serili olduğunu söyledi; ipeklinin böylesi bir tek onun gölgeler şatosunda giyilirmiş; ahiretteki mülkündeki mihrap arkalıklarını kaplayan dibalarsa, buradakilerden bile güzelmiş.

Beni çıplak kapımda tutan doğuştan gelen bağı, usulca çözüverdi. "Ocağında," dedi bana, "ateş yok: Öyleyse ocağı ne yapacaksın? Evinde," dedi, "ekmek yok: Masan olmuş, ne yazar? Hayatında," dedi, "dost nedir bilmedin: Yaşamanın nesinden keyif alırsın ki bu halde?"

...

"Seni hayata bağlayan," dedi bana, "ne var ki? Aşkın seni istediği yok, şan peşinden koşmuyor, kudret ise yanına bile uğramadı. Miras aldığın ev bir harabeydi. Sana bırakılan toprakların ilk ürünlerini çoktan don vurmuş, güneş ise vaatlerini çoktan yakıp kavurmuştu. Bahçendeki kuyular hep kördü. Havuzlarındaki yapraklar sen daha göremeden solup gitmişti. Ayrıkotları ağaçların altını, hiç yürümediğin patikaları, yolları kaplamıştı."

"Gecenin mutlak hükmündeki benim imparatorluğumda ise teselli bulacaksın, çünkü umudun olmayacak; unutacaksın, çünkü arzulardan uzak duracaksın; huzur bulacaksın, çünkü hayatsız kalacaksın."

Ve Ölüm, iyi günler görmeye muhtedir bir ruhla doğmamış bir insanın, güzel günler umut etmesinin ne kadar boş olduğunu anlattı bana.

Huzursuzluğun Kitabı, Sayfa 457-458

29 Kasım 1935

2011-11-29T23:02:00.001+02:00

"Não sou nada.
Nunca serei nada.
Não posso querer ser nada."*

Bernardo Soares'i bugün beklemiyordum. Yani aslında, ne zaman beklediğim bir yana, en sona kalmayışı beklenmedik oldu biraz. Elbette kişiselleştiriyorum olayı, neticede beni sana bağlayan satırlar onun kaleminden çıkmadı mı? Ayrıca sohbetiniz resmi geldi bana, olması gerekenden fazla. Gene de seni iyi tanıyor, ne yemekten hoşlandığını bilmesi mesela -işkembe çorbasını ben de çok severim-, hatta düşünsene Álvaro de Campos'un yazdığı dizeleri bile biliyor! Belki de sizinkisi birliktelerken coşkularını belli etmeyen ama derinlerde bir yerlerde sımsıkı bağlarla birbirine rabıtalı iki ruha ait bir dostluktur. Bilir misin benim de öyle dostluk kurduğum kimseler var. Yokluklarında varlıklarını aramadığımı düşündüğüm ama varlıklarında hem onların hem de benim yüzümde beliren anlayış tebessümleriyle hayatımda hep özel bir yerde kalacaklarını her defasında fark ettiğim kimseler.
Sanırım dostlarını çok ihmal ettim. Seni uğurladıktan sonra biraz da onlarla zaman geçireceğim, söz.
Son zamanlarda senin ihmal ettiğini söylediğin o dostun kim mesela, hiçbir fikrim yok.
Neyse, bekleyip göreceğiz.

*"Ben hiçbir şeyim.
Asla bir şey olmayacağım.
Bir şey olmayı dileyemem."

28 Kasım 1935

2011-11-28T23:10:00.001+02:00

Fernando,
Hikayelerim bitti. Bire bin katarak dramatize ettiğim onca küçük acı artık yok. Hayatım beni bir yaprak tanesiymişçesine oradan oraya savuran bir hale büründü iyice. Şikayetçi olduğumu söyleyemem, tercihlerimden şikayet etmek verdiğim kararlara saygısızlık olur ve kendime olan güvenimin üzerine çiğ taneleri düşürür.
Günlerden bugün, bir Kasım akşamı, yağmurlu bir hava. Ama soğuk olmadığını söylüyorlar, Lizbon'da sonbahar (ya da kış) nasıl olur bilemiyorum, ama öğrenmeye dair umutlarım yok değil. Ne olmuştu o gün? Ya da o gece? Senin gördüğün hayaletleri görmüyorum şu anda. Belki bir gün göreceğim. Sen benden iyi biliyorsun zayıflayan bünyelerimizin zihinlerimiz üzerinde oynadığı oyunları.
Sağ olmayan birine böyle şeyler yazmak... Bu tarz hitaplarda bulunmak... Bunlar hiç bana göre değil aslında. Ama yazıyorum. Neden, Fernando? Dinleyelim mi?
"Pessoa bir koltuğa oturup düş görmeye başladı. Çocukluğundan kesitler görüyor, tımarhanede ölen büyükannesi Dionisia'nın sesini duyuyordu. Fernando, diyordu büyükannesi, sen de benim gibi olacaksın, çünkü iyi kan yalan söylemez, bütün yaşamın boyunca sana eşlik edeceğim, çünkü yaşam bir deliliktir, sen de deliliğin nasıl yaşanacağını öğreneceksin."
Seni anlatmak için senin olmayan cümleler kullanıyor oluşumu bağışla. Sen o esnada kendini tasvir edecek halde değildin ki... Önce Alvaro de Campos, ardından Alberto Caeiro'nun ziyaretleri epey yıpratmış olmalıydı seni. Bilirsin, bazen hayatımız boyunca bir sahneyi bekleriz, beklediğimiz şekilde olmasa da olacağını biliriz. Ve olur.
Vaktimiz kısıtlı ancak seni daha fazla yormak istemediğimden bugün burada bitiriyorum söyleyeceklerimi. Hem yarına kadar daha az zamanda daha çok şeyi nasıl anlatacağımı düşünmüş olurum. Bu aralar bunu düşünmeye gerçekten ihtiyacım var, sen de fark etmişsindir.
Uyumaya ve dinlenmeye çalış, saat gece yarısını vurmak üzere.
Ve Kasım'ın 29'u, 30'undan bir öncesi demektir.
"Sizi binlerce kez kucaklıyorum, kalbim sizinle, daime sizinle".
Çünkü iyi kan, yalan söylemez.

Gri

2011-11-17T22:02:00.001+02:00

Bazı insanlar "ya siyah ya da beyaz" kafasında yaşıyorlar hayatı. Özellikle ülkemizdeki ikili sınıflandırmaları aklınıza getirdiğinizde daha iyi anlayabilirsiniz beni. Ben öyle değilim, olmadım, bu halimle de oldukça mutluyum. Ama konu bu değil. Bu iki kutuptan yola çıkarak varmak istediğim nokta insan ilişkileri aslında.

Bugün boş durmadım, gene düşündüm. Bazı ilişkiler vardır ya hani, arkadaşlıklar ya da bağ'lar, adını siz koyun, oldukları gibi kalmalılar bence. Çünkü öyle kalmadıklarında iki tarafın da hüsrana uğramasına sebep oluyorlar çoğunlukla.

Biliyorum biraz muğlak bir giriş yaptım konuya ama bunu örneklendirmek oldukça güç. Her vaziyette farklı biçimlerde zuhur edebiliyor zira söylediğim şey. Ama ne ayrı kalabildiğiniz, ne de birlikte olabildiğiniz insanlar vardır mutlaka hayatınızda. Biraz gariptir arkadaşlığınız ya da sizi birbirinize bağlayan şey. Ama garip kalması daha doğrudur. Hayatınızdan çıkarıp atamazsınız asla, ama hayatınızda daha önemli bir yer vermek istediğinizde ise hem üzülürsünüz, hem de -muhtemelen- farkında olmadan üzersiniz.

İki şeyden biri itiyor aslında sizi(bizi) bu hataya: İlki merak, ikincisi de korku. Merak yeterli miktarda olduğunda güzel bir şey bence, insanı sürekli ilgili tutar, bir şeyden, yerden ya da kişiden sıkılmasına izin vermez. Ama bu merak aşırıya kaçtığında -halk arasında çatlamak- hoş şeyler olmuyor genellikle. Kişi merakının peşine düşüyor ve bu merakı bir şekilde giderdiğinde ilgisini de kaybediyor. Kötü bir şey bu, çok kötü. Ve karşı tarafın gözüyle bakıldığında çok incitici bir davranış. Ama içgüdüler böyleler maalesef, dizginlenmeleri güç. Ne onlar tam suçlu, ne de onlara yenik düşenler.

Korku ise bir gün geri dönülemez bir noktada "acaba"larla baş başa kalma korkusu. Herkes yaşıyor bunu. Kimi risk alır, kazanır ya da kaybeder, kimiyse (benim çoğunlukla yaptığım gibi) riskten kaçar ve acabalarıyla baş etmek üzerine eğitir kendini.

Ben sanırım merakımı dizginlemeye çalışıp acabaları zihnimin arka odalarına kilitleyerek devam etmeye uğraşıyorum hayatıma. Doğru mu? Bilmem. Ama mantıklı. Makul. Zaten herkesin doğruları kendine bu sefer.

Fotoğraf, ne alakalı ne de alakasız.

Şarkı, ne alakalı, ne de alakasız. Ama hoş söylemiş kim söylediyse:
Ah seninle başlayacak hayat elbet bir gün kaldığı yerden
Tükendiği yerde başlar yeni bir hayat elbet kaldığı yerden

Dinleyin: Gözlerinin Yedi Rengi

İhtiyarlara Yer Yok

2011-11-16T22:07:00.001+02:00

Benim kitapçılarda gezerken önceden okuduğum bir kitaba rastladığımda, kitabı elime alıp herhangi bir sayfasını açarak orada ilk kez görüyormuş havasıyla okuma huyum var. Bu huyumun sebep olduğu dürtüyle bu akşam bir kitapçıda önce Geceyarısı Çocukları'na baktım, sonra biraz Tutunamayanlar'a, en son Orhan Pamuk'un kitaplarını olduğu kısma geldim ve Kara Kitap'a biraz göz gezdireyim dedim. Sonunu anımsamadığım için en son sayfasını açıp biraz okudum ve şunu fark ettim: Ben kitapların, romanların, kısacası seyircisi olduğumuz hikayelerin kat'i bir sonla sonlandırılmalarını sevmiyorum. Kara Kitap'ı çok severim mesela, ama sonuna dair bir şey hatırlamıyorum. İlgimi çekmemiş demek ki. Ya da bilinçaltım hoşlanmadığım için beni unutmaya zorlamış. Kara Kitap'ı raftaki yerine koyup az ötede duran Benim Adım Kırmızı'ya baktım, tarif ettiğim nitelikte bir sonu olduğunu anımsadığım için açasım gelmedi. O kitabı da sevmediğimden değil oysa. Tutunamayanlar'ı düşünüyorum şimdi, serüvenin bir sonu vardı ama esas hikayenin yoktu bence. Ucu oldukça açıktı. Geceyarısı Çocukları da keza. Ve öylesi çok daha güzel geldi bana. Daha güzel geliyor demek daha doğru.

Sinemadan bahsedecek olursak: No Country for Old Men. Türkçe adıyla "İhtiyarlara Yer Yok". Benim "en iyiler" listemde üst sıralardadır. Ama bırak benim kadar sevenini, biraz olsun sevdiğini söyleyebilen çok az insan gördüm. Ve rastladığım en genel eleştiri "sonu yok filmin" şeklindeydi. Filmin sonu vardı aslında. Ama yoruma oldukça açıktı, bu da insanları hayal etmeye zorladığı için rahatsızlık vermiş olabilir. Yergi anlamında söylemiyorum, ben buna yoruyorum sadece. Coenler'den gidelim: A Serious Man(Ciddi Bir Adam). Sonu olmayan bir başka film daha. Oysa son sahnesi üzerine sayfalarca yazı yazılabilir, seveni varsa bana katılacağından şüphem yok.

Her ne kadar resmi ve ciddi gözükecekse de toparlamam lazım: Sanat, takipçisinin hayal gücüne güvendiği derecede başarılı bana göre, sınırlı da olsa kişinin kendisini şekillendirmesine izin vermeli bir yerde. Ancak bu şekilde aynı vücutla farklı biçimlerde var olabilir her zihinde.

Biraz paragraf sorularına malzeme olacak nitelikte cümleler kurdum ama, idare edin artık.

Yazıya "The End" başlığını verecektim ama bir gün lazım olur diye sakladım.

Who the f is JB?

2011-11-15T20:18:00.001+02:00

Düşünüyorum da eskilerin(bilhassa 70'lerin) müziklerinin şimdiki müziklerin kıyaslanamayacak kadar yukarısında duruşunun teknolojiden başka sorumlusu yok galiba. Tamamen arz-talep meselesi -doğal olarak. Hitap ettiğin kitle değişince müzik de değişiyor. Televizyonun bile olmadığı bir dönemden bahsediyorsak müziğe ulaşabilmek için çocuk ya da genç olmak yeterli değil, para kazanıyor olman gerek. Tabii hep tahmin ve varsayım bu söylediklerim. Kimseye de sormadım. En azından şimdiki gibi değildir durum. Düşünsene artık ilköğretim çocuğu Justin Bieber'i sadece duymuyor, dinlemiyor, izlemiyor, ilan-ı aşk ettiği anı videoya çekip internete yüklüyor. Tabi bu yazıyı JB'ye vurma eylemine atfetmiyorum. Vuran vurmuş zaten. Benim derdim şimdiyle değil daha çok öncesiyle. Yani hazmedemiyorum lan, bakıyorum Child In Time canlı çalınıp söyleniyor, izleyenler "ne der bunlar" havasında. Bizim eriyip bittiğimiz gruplar tek festivalde çıkmış sahneye falan. E diyorum şimdi niye yok böyle şeyler? Çünkü talep yok. Olanlar da diğerlerinin içinde kaybolup gidiyor. Dün paylaştığım şarkı mesela, bugün BBC Konser Orkestrası'yla canlı performansını izledim, altta bir yorum "How was this not number 1?" demiş. Değil işte. Liseliler basıyor oyu başkasına. Hal böyle olunca biz 70'lerden çıkamıyoruz. Çıkmak istediğimden de değil de, niye bu adamlar 30 yıl geç çıkmamış diyorum, ya da ben niye 30 yıl erken doğmadım.

(Böyle "liseli", "ergen" falan tabirleri de o çağda olmak suç gibi kullanılıyor, o da yanlış tabii. Yaşıyla değil davranışlarıyla "liseli" ya da "ergen" olanlara sitemimiz. Zaten ufak yaşta bu blogu okuyorsanız siz epey olgunsunuz demektir canlar.)

One Day Like This

2011-11-14T21:57:00.001+02:00

Zaman çabuk mu geçiyor?

Öğrencisin, derse girersin. Dakikaları sayarsın, bir(bazen iki) gözün saatte, bir(bazen iki) kulağın zilde.

Çalışıyorsan, mantık aynı, şekil farklı: Öğle arasını gözlersin, ikindi molasını, mesai bitimini.

Sevdiğin yönetmenin filmi gelecek, günleri sayarsın. Sevdiğin şarkıcının albümü çıkacak ya da.

Sevdiğin bir akraban gelecek, ne zaman, bayramda. Ya da Ankara'dan abin gelecek.

Televizyonda sevdiğin dizi var, bir bölüm izledin, diğeri ne zaman? Haftaya bugün. kalan 7 günü sayarsın.

Tuttuğun takımın maçı var, o da haftadan haftaya. Maçın rövanşı vardır, o da öbür haftaya. Derbi olur, kaybedersin, rövanşı ikinci yarıya. Zaten ikinci yarıdaysa, seneye...

Askere gidersin, şafak sayarsın. Bitene kadar canın çıkar, bitince nasıl bitti anlamazsın.

Otobüsü kaçırırsın, sonraki gelene kadarki 15 dakikayı sayarsın, bankada sıra alırsın, sıra gelene kadarki 23 sayıyı sayarsın, gece uyku tutmaz, uyuyana kadar sayısını kendin bilmediğin koyunları sayarsın, voleybol maçında 25'e sayarsın, teniste 40'tan sonraya, futbolda 90'a, sayarsın, sayarsın, sayarsın...

Farkında ol ya da olma, ömrün boyunca bazen hep bir şeylere kadar, bazen hep bir şeyleri sayarsın.

Sonra zaman ne çabuk gelip geçiyor diye oturur bir de zamana -söver- sayarsın.

Galiba zaman değil çabuk gelip geçen, bize şimdiyi yaşatmayan hevesler.

Yalnız matematiğimiz hiç de fena değilmiş.

Sevdiğin şarkı çalmaya başlar, biteceği zamanı sayarsın: 06:52
http://grooveshark.com/s/One+Day+Like+This/2tD3W9?src=5
06:51...
06:50...
06:49...
...

2011-11-09T18:29:00.002+02:00

2 Şey

2011-11-06T21:57:00.001+02:00

2 şey.

İlki:
Bu her bayram televizyon kanallarında gözümüze sokulan "yurdumdan bayram manzaraları" görüntülerinin güncel olduğunun ispatı ne? Belki adamlar her sene aynı görüntüyü koyuyor. Çünkü görüntülerin herhangi bir "haber" değeri yok ki. Önce kaçan hayvanlar ve kovalayan sahipleri, sonra çamurla karışık hayvan kanı akan küçük-büyük akarsular, ardından hayvanın kesilmesini izleyen çocuklar ve nihayet kendini yaralayan -televizyon tabiriyle- acemiler. Hangi sene farklı şey var ki bayram akşamı televizyonda? Ben o kanalın yayın yönetmeni falan olsam hiç uğraşmaz, onca masrafa girmez, bir iki güncel şey koyar gerisini önceki senelerden derlerdim. Diyeceksiniz ki madem eleştiriyorsun o zaman hiç koyma, olmaz; zira her şey arz-talep meselesi. Bizim millet tv karşısına geçip o kovalamacaları izleyip göbeğini hoplata hoplata gülmezse, ardından o kanlı suları görüp "cık-cık"lamazsa, çocukları görüp "ay yazııık"lamazsa ve yaralananları görüp kendi başı sağ selamet olduğu için rahatlamazsa huzura ermez.

İkincisi:
Hangi lider bayram namazını hangi camide kıldı, bayramını nerede geçirecek kime ne? Zaten bir lider o camiye gidiyorsa namaz kılmaya giden cemaat korumalardan vs. yeterince huzursuz oluyordur, yeterince sıkış-tıkış bir ortam vardır -ki "ünlü simalar"ın teşrif buyurmadığı camilerde bile bayram namazında aşırı kalabalık olur. Bir de medya ordusunun ne gereği var? Bunda gerçekten arz-talep var mı bilmiyorum. Gerçekten "lider"inin nerede namaz kılıp nerede bayram geçireceğini merak eden vatandaş varsa bir şey demiyorum. Gene de akşamdan altyazı geçsinler, ya da bildiri yayınlasınlar. Görmek mi istiyorsun kardeşim? Buyur o zaman o camiye.

Bayram mesajlarından herkes muzdarip. Evet çoğu basmakalıp ve 3-4 haneli bedava mesaj sayıları vatandaşı buna iyiden iyiye teşvik ediyor. Ama hep ayıplamamak lazım. Mesela şu mesajı çok sevdim: "Hayatımı varlığıyla bayramlaştıran dostlara nice güzel sağlıklı bayramlar". İşte bu kadar. Uzatmanın ne gereği var?

Uzatmanın ne gereği var di mi? Yeterince uzattım zaten, daha fazla uzatmıyorum.

İyi bayramlar efendim.

Valeu a pena?

2011-11-05T21:54:00.000+02:00

İnsanlar insanı çok yoruyor. Onlar istemese de olan bu ne yazık ki. Ne kadar çok insanla uğraşırsan doğal olarak o kadar çok yoruluyorsun. Ama aslında burada sayıdan çok insanlarla olan mesafelerin etkisi daha fazla. Çünkü insanları tanıdıkça ve onlarla yakınlaştıkça kurman gereken dengeler de ona göre hassaslaşıyor. Bir de onların kendi aralarındaki ilişkileri var tabii. Kimse kendi hayatını yüzde yüz yaşayamaz. Ona hep başkaları etki eder. Belki birebir tanıdıklarımızın etkisini kendimize bağlayabiliriz -neticede çevremizi büyük ölçüde biz seçeriz- ama ya onların tanıdıkları? O tanıdıklar da bizim tanıdıklarımızsa? Bu durumda bir tanıdığımızın tanıdığının tanıdığı olarak dolaylı yoldan kendimize ulaşabilir miyiz? Maalesef öyle değil. Çünkü onlar ayrı ayrı bizim tanıdığımızdır ve ayrı ayrı birbirlerinin. Bu durumda kendi aralarındaki ilişki bize etki edecekse bile önce kendi aralarındadır.

Derinleştirelim mevzuyu. Bencil davranıp onların kendi aralarındaki ilişkilerine müdahale etsek? Ama olayın bize etki edeceği noktalarda. Pek tabii onlar da kendilerine etki edecek noktalarda bizim başkalarıyla olan ilişkilerimize müdahil oluyor olabilirler.

Nereye varmaya çalışıyorum, hiçbir yere. Neden bir yere varayım ki? Kimseye bir şey anlatmak değil amacım -bu seferlik!- sadece söylüyorum öylesine. Son zamanlarda fazla sayıda insanla fazla miktarda muhatap olmak zorunda kaldım. İşi güzel kıvırdığımı da düşünüyorum aslında ama fazla yoruldum ve belki de yıprandım.
Ve olayın en kötüsü, bunu söylemiştim diye hatırlıyorum, siz _Superman_ elbisesi giydiğinizde insanlar sizin tarafınızdan kurtarılmayı bekliyorlar.

Öğrencilik zamanlarımda bir arkadaşım bu insanlarla muhatap olup bir şeyleri birbirine bağlayışımı takdir ederek şu anda kullanmam gizlilik ilkelerime aykırı olacak bir lakap takmıştı bana, çok hoşuma gitmişti. Hala da öyle görürüm kendimi. Şu var, bazen bana da olur, insanlar derdini anlatırken bizim derdimiz aynı kimyaya ama yüksek miktara sahip olabilir. "Seninki de dert mi!" gibisinden değil de daha ziyade "sen giderken biz dönüyorduk" gibi. Ve maalesef hal böyle olunca insanlar başkalarının dertlerini küçümsüyor. Saçma bu. Herkesin dünyası kendisinden ibarettir. Kimse de gelip "bak bende beteri var" diyemez. Ha der, o zaman da "bana ne kardeşim" demeli insan. Bana ne? Sendeki derdin daha büyük olması benim derdimi yok saymaz ki. Kaldı ki bu derdi çeken benim, bu sefer de sana ne?

Kime atarlanıyorsam.

Diyeceğim o ki,

Valeu a pena? Tudo vale a pena
Se a alma não é pequena

Konudan bağımsız, sadece kulağıma hoş geldi (hoş buldu) ve anlamı uyuyor şu son döneme. "Değer miydi? Elbette değerdi. Eğer ruhun küçük değilse" gibi bir şey...
Fernando Pessoa

Sıradaki yazı: Anlıyorum

2011-09-05T11:47:00.000+03:00

Bana gülünç sorular sorma,

Ben gülünç oyunlar oynamam.

Ben basit bir çuf-çuf trenim,

Ve her zaman öyle kalacağım.

Ben sadece mavi gökyüzünün altında

Hızla gitmeyi,

Öleceğim güne kadar

Mutlu bir çuf-çuf tren olmayı istiyorum.

Suç

2011-09-04T21:36:00.002+03:00

Hayatta hep aynı senaryoyu oynayacağımı sanırdım. Yanılmışım. Ama hep aynı roldeyim, bu kadarı değişmiyor. Hep hazır olmak için birilerinin hazır olmadığı zamanı bekleyen kişiyim ben. Bütün hevesiyle kendini bir şeylere hazırlayan ve hep kıl payı geç kalan, sonuçta da hayal kırıklığına uğrayan kişi. Bütün hayal kırıklıklarına kafam girsin bu yüzden. Onlar, nasıl desem, gelip geçici bir şok değiller. Tamam geliyorlar ve geçiyorlar çünkü yerlerini başkaları alıyor ama her biri giderken ardında bir tortu bırakıyor, bir kalıntı. Ve bunlar birikiyor. Biriktikçe her şeye sebebiyet verebiliyorlar: İnsanın hayata inancı kalmıyor, mutluluğa, sevgiye, ve maalesef kendine. Bir noktaya kadar "birikip yeniden sıçrayacağını" sanıyor ve belki bir yerlerde birileri bu noktaya varmadan bunu yapıyor ama o noktayı da aştıktan sonra hepsi bir olup omuzlarına kabus gibi çöküyor. Artık her defasında sadece üzülmüyor aynı zamanda -her şeye karşı- inancı azalıyor, arzusu azalıyor, direnci azalıyor. Soluk almak için daha çok efor sarf etmesi gerekiyor çünkü görünmeyen kollar onu sarmalayıp boğarcasına sıkıyor.

Böylesi adil değil. Dünya benim etrafımda dönmüyor ama en azından kendi dünyam kendi etrafımda dönüyor olmalı, bu kadarı neden mümkün değil? Hep başka meteorlar benim üzerime düşüyor, yanlış zamanda yanlış yörüngede bulunmak hep bana mahsus bir suç.

Yarı Tutunamayan Turgut Özben

2011-09-04T00:44:00.000+03:00

Bunu daha önceden neden fark etmedim bilmiyorum. Hoş insan bakmadığı şeyi göremez ya o misal, sebebi tam manası ile kafa yormadığımdır belki. Belki biraz da kitapta Selim Işık'ın merkezde oluşu tıkadı benim görüşümü. Selim Işık Tutunamayanlar Ansiklopedisi'nde en çok sayfa işgal eden başlıktır belki ve bu yüzden kitabın odağında o vardır ancak ben fark ettim de Turgut Özben bana çok daha yakın ve sadece mesafe olarak Selim'den yakın değil ayrıca -Selim'den bağımsız bakıldığında- karakter olarak da inanılmaz benzetiyorum kendime. Ya da kendimi O'na.

Turgut Özben tam bir tutunamayan değil benim gözümde, en azından kitabın sonuna yaklaşana kadar. Ama tutunamayanlığa da oldukça yakın, öyle ki bir kıvılcım yetiyor o sıfatın layıklarını yerine getirmesine. Turgut da benim gibi hayatı nizami yaşıyor ancak kendini hep dışarıda hissediyor. Oyunu kurallarına göre oynuyor ama asla sevmiyor, asla kendini kaptırmıyor. Selim'in tepkisini bu yüzden çekiyor belki de, bu yüzden Selim tarafından O'na en yakın dost olamıyor.

Bazen hayatı nasıl yaşadığıma bakıyorum ve tamamen Turgut gibi olduğunu fark ediyorum: Her şey olması gerektiği gibi ama ben olmam gerektiği gibi mutlu ya da uyuşmuş değilim. İşte mesela böyle yaşayanlara bu gözle bakıyorum: Uyuşmuş, "numb". Bu beni sistemin homojen yapısından dışlıyor.

Ama yapıyorum. Ne yapılması gerekiyorsa. Her şey bana tiyatro gibi geliyor ve ben normaliyle yetinmiyor metot oyunculuğu yapıyorum. Peki neden bu kadar sınırlarda geziniyorum? Neden kendimi kaptıracak kadar içindeyim ama kaptırmıyorum? Bu soruya cevap aramak için erken sanırım, çünkü henüz perde kapanmış değil.

Katlanırım demiştim, evet bu da ona paralel işte. Ben katlanıyorum. Sabrediyorum. Bazen bazı durumlarda aşırı sebatlı oluşum beni bile korkutuyor. Bazen gözümü kapatıyor ve karanlığın içine dalıyorum. Şimdiye değin çıktım ama sonrasını kim garanti edebilir?

Turgut gibi takıntılıyım, az önce bahsi geçenler de bununla alakalıdır belki. Selim herkesin içine acı bir hatıra olarak çöktü, peki kaç tanesinin hayatını değiştirdi? Hiç birisi bu hatıranın hayatlarına müdahil olmasına izin vermedi; Turgut hariç. O Selim'in hatırasının peşinden gitti çünkü sahip olduğu takıntıların açığa çıkmak için ihtiyacı olan peşinden gidilecek hatırayı buldu. Bir ömür boyunca kilitli bir sandığın başında bilinmeyen bir yerden bilinmeyen bir biçimde ve bilinmeyen bir kişi tarafından sandığı açacak anahtarın getirilmesini beklemek gibi bir şey bu, onun sandığı Selim'in intiharıyla açıldı işte. Bazılarının sandığı hep kilitli kalır, ama bu onların neler yapabileceklerine dair bir işaret olamaz.

Bazen ben de takıntılı hale gelmeyi düşünüyorum, takıntılı hale geldiğimi düşünüyorum. Ama bu uzun sürmüyor, çünkü ben uğruna takıntılı olacak hiçbir şey bulamıyorum. Oyunu sürdürüşümün sebebi bu mu acaba, diyorum. Belki ben de bir ömür bu oyunu oynayacağım, ya da bir kıvılcımla dağları yakacağım.

Bu belirsizlik beni yormuyor, en azından hayatta merak edilecek bir şeyler bırakıyor.

Ama ya çözülürse?

life's shiny

2011-09-01T20:49:00.003+03:00

gece yarısı. sabaha karşı. sabah. kuşluk vakti. öğleden önce. öğle. öğleden sonra. ikindi. akşamüstü. akşam. gece. gece yarısı. sabaha karşı. sabah. kuşluk vakti. öğleden önce. öğle. öğleden sonra. ikindi. akşamüstü. akşam. gece. gece yarısı. sabaha karşı. sabah. kuşluk vakti. öğleden önce. öğle. öğleden sonra. ikindi. akşamüstü. akşam. gece. gece yarısı. sabaha karşı. sabah. kuşluk vakti. öğleden önce. öğle. öğleden sonra. ikindi. akşamüstü. akşam. gece. gece yarısı. sabaha karşı. sabah. kuşluk vakti. öğleden önce. öğle. öğleden sonra. ikindi. akşamüstü. akşam. gece. gece yarısı. sabaha karşı. sabah. kuşluk vakti. öğleden önce. öğle. öğleden sonra. ikindi. akşamüstü. akşam. gece. gece yarısı. sabaha karşı. sabah. kuşluk vakti. öğleden önce. öğle. öğleden sonra. ikindi. akşamüstü. akşam. gece. gece yarısı. sabaha karşı. sabah. kuşluk vakti. öğleden önce. öğle. öğleden sonra. ikindi. akşamüstü. akşam. gece. gece yarısı. sabaha karşı. sabah. kuşluk vakti. öğleden önce. öğle. öğleden sonra. ikindi. akşamüstü. akşam. gece.

life's copied and pasted to.

Rüyamda

2011-09-01T00:10:00.000+03:00

Çok büyük bi' bilimsel deneye kobaylık yapıyordum lan. Valla bak. Hem de istemeden :( Aslında rüyamda gördüğüm rüyaydı sanırım bu ya, neyse mesele bu değil.

Şimdi rüyamda benim boğazıma mı soluk boruma mı bilmiyorum ufak bi nesne kaçmış. Böyle misketten dahi küçük ve fakat şeklen benzer. Ve sarıydı sanırım. Neyse. Başımda da gençten bir doktor var. Tedavi de çocukluğumun geçtiği ilçenin pazar meydanının karşısında, dört yanı açık sadece üstü kapalı bir çadırda yapılıyor(o zaman çadır olmaz değil mi, neyse). Millet etrafıma doluşmuş falan. Ama bilincim açık. İşte rüyada gördüğüm rüya diyorum ya, o sebepten galiba. Neyse genç doktor arkadaşım bütün yolları deniyor fakat kurtaramıyor. Ama gitmiş de değilim. Son bir yol kaldı diyor şahin bakışlı doktor. Nedir diyor etrafa toplanmış meraklı kalabalık. Nedir o, doktor? Onu kurtarmak için ne gerekiyorsa yap!

...Ve doktor şey yapıyor. Ne olduğunu ben de tam hatırlamıyorum ama temelde hastayı ölüme yollayıp çağırmakla ilintili. Lan en can alıcı noktası da burası di mi. Neyse bu adam diyor ki, çok mantıklı durun gitmeyin dinleyin: Bu adam diyor ki, hastayı çok yükseğe fırlatacağız, oradan düşerken intihar hissine kapılacak bu yüzden vücudu hayatta kalmak için tüm benliğiyle mücadele edecek. Yani kendi vücudunu kurtarsa kurtarsa kendisi kurtarabilir, biz de bunu sağlayacağız. Geldik rüyanın en güzel kısmına. Doktor dediğini yapıyor ve beni havaya fırlatıyor, bu durumda ben napıyorum, uçuyorum lan! Uçtuğum rüya sayısı çok azdır benim :( Neyse işte uçup yükseliyorum (havada durdum şahitlerim var) sonra hızla yere düşmeye başlıyorum.

Ve doktorun dediği oluyor. Hani hep bi sorudur ya intihar edenler en geriye dönülmeyecek ve bilinçlerinin son milisaniyelerini yaşadıkları o ufacık zaman aralığında pişmanlık duyarlar mı diye, hah o pişmanlığı duyuyorum işte ben ve bütün vücudum bu sondan kurtulabilmek için çabalıyor ve kurtuluyor da. O boncuk tabancalarının boncukları kadar ufak ama beni neredeyse ölüme götürecek olan şey öksürmemle ya da benzer bir reaksiyonla çıkıyor. Doktor muzaffer bir edayla o cismi alıyor -ne yapıyor bilmiyorum- ve ben doğruluyorum. Nasıl ama?

Şimdi kafanızı kurcalıyor biliyorum, lan o kadar yüksekten düştün nasıl oldu da sana bir şey olmadı, bilmiyorum valla orası da rüyanın gizemi. Ne yaparsın, rüya işte eheh.

Bu rüyadan çıkarılacak sonuç nedir peki derseniz şudur: Beni Türk hekimlerine emanet ediniz!

İyi bayramlar.

Nowplaying: Tiref Of Being Batman

2011-08-25T23:19:00.002+03:00

Yorgun Batman, susun ses etmen.

Sen Affleck'sen Ben Affleck'mem

2011-08-25T23:02:00.001+03:00

Aylardan Ağustos. Aylardan Ramazan. Ayın 30'unda çifte bayram bir arada. Ve ben babama iftar öncesindeki "ben biraz gecikecem" mesajlarımı artık gönderilen öğeler klasöründen tekrar iletiyorum. Pratik ve acı. Bence dramatik bir yanı var bunun ama dramatize edilecek şeyleri değil edilmeyecek şeyleri mi ediyorum ne? Herkes böyle kendini ayrı tutmaya falan çalışır ya. Bak kendimi kategorize ederek ayrı tutmadım diğerlerinden. Yani kendimle çeliştim.

Laf söyledi balkabağı koy tabağa ye sabaha. Yalancısınız lan hepiniz. Hani Türkçe yazıldığı gibi okunurdu? Bak az önce yazdığım cümle okunduğunda deli dehşet kafiyelere bürünüyor. Ama yazınca maalesef okunduğunda işaret edilen duruma düşüyor. Kendi ağına düşünüyor. Kendiyle çelişiyor.

Size enteresan şeyler söylemek isterdim. Ama sizi enterese eder mi? Etmese de fark etmez, çünkü söyleyecek enteresan bir şeyim yok. Ama bak melankolik değilim, depresif değilim(En azından öyle yazmıyorum). Bence bu çok enteresan bir şey. "Akşam oldu hüzünlendim ben yine" diyen şaire ihanet etmiş gibi hissedebilirim, ama o zaman hüzünlenir sonra gene depresife bağlarım, kendimle çelişirim.

Fark ettiniz mi? Yazdıklarımı okurken fark ettim de değiştirmedim: "Kendi ağına düşünüyor" yazdım yukarıda. Fikrim neyse zikrim o deyip artislik yapayım mı? Kendimle çelişmekten korkuyorum.

İnsan kendiyle çelişmekten neden korkar peki? Hiç bunu düşünecek durumda değilim. E ama kendi ağına düşünüyor yazınca da fikrim neyse zikrim o hehehe diyordun? Hani sen düşünürdün KM? KM düşünmez, düşünen Nasrettin Hoca'nın hindisiydi.

LAN YOKSA?

Laf söyledi balkabağ...

Etid: Şunları yazdıktan sonra düşündüm de, hani bu Çinliler İngilizce'yi telaffuz esnasında t ile birleşen sessiz harfli heceleri s gibi okuyorlar ya, hemen örnek: "I think"i okurken "Ay tink" değil de belirgin bir biçimde "Ay sink" diyecekler. "Ay sink" de neyin okunuşu? "I sink"in. Sink ne demek? Batmak. Think? Düşünmek. E o zaman bu adamlar düşündükçe batıyor. Oha lan demek ki gece gündüz demeden pirinç ekip bisiklet sürme sebepleri buymuş. Adamlar düşünmekten değil batmaktan kaçıyorlarmış. Kendileriyle çelişmeksizin. Ay takdir yu gayz.

Bunları Biliyor Muydunuz?

2011-08-23T19:04:00.001+03:00

Bilmiyordunuz. Dağılın şimdi.

"Benden İzler"

2011-08-22T23:32:00.000+03:00

Eski çalışmalarının remix versiyonlarını topladığı son albümünün adıymış. 73 doğumlu, beklediğimden genç aslında hala iyi işler çıkarabileceğine inanıyorum. Albümün ismini beğendim, iyi gitmiş. Diyeceğim o ki Türk Pop'u eskiden böyle değildi. Belki 90'lardan öncesini torrent sitelerinden keşfediyoruz ama 90'lara az çok hakimiyetimiz var ve o yıllara dair sayılı iyi şeyden biri de yerli pop müzikti sanırım . Ya da bizim müzik zevkimiz çok ham ve popülistti, bilemiyorum. Bunun kritiğini yapamayacağım şu an. Bir kez daha şunu dinleyeceğim.

Nietzsche Ağladığında

2011-08-22T01:08:00.000+03:00

Nietzsche Ağladığında adlı kitapta romanın baş karakteri Doktor Josef Breuer Nietzsche'ye hikayenin geçtiği zamanın epey öncesinde yanında çalıştırdığı asistanı Eva'yla olan birtakım hatıralarını anlatır. Eva ile Breuer, uzunca bir süre birlikte çalışmış ve yakın dost olmuşlardır. Öyle ki Breuer -belki karısı dahil- kimseye anlatmadığı sırlarını Eva'ya anlatmış, çok gizli dertlerini onunla paylaşmıştır. Breuer'in hastalarından biriyle tensel yakınlaşma duyduğu bir zamanda bu hastasına olan hisleri tehlikeli bir noktaya doğru sürüklenmektedir ve bu durumu Eva'ya açtığında Eva Breuer'e onun için ne kadar korktuğunu, kendisini mahva sürükleyecek bir şey yapmasını istemediğini söyler ve elini tutarak onu kurtarmak için her şeyi, ama her şeyi yapmaya hazır olduğunu özellikle belirtir. Konu orada kapanır ancak Breuer sonraları kendini bu konuşmayı düşünmekten alamaz, Eva'nın bir karşılık beklediğini düşünür ve ona o karşılığı vermediği için büyük pişmanlık duyar.

Bir süre sonra Breuer'in hastası, Breuer'i zor duruma düşürecek (yarı hayal) söylemlerde bulunur ve bunlar karısının kulağına gider. Karısı da Breuer'den derhal bu hastayı başka bir doktora devretmesini ister ve bu olay bir kıvılcım niteliği taşıdığından ve karısı, kocasınının asistanı Eva ile olan yakınlaşmasından rahatsız olduğundan onu kovmasını istediğini de söyler ve Breuer -kendi düşüncesine göre- sebepsiz yere asistanı Eva'yı da kovar.

Romanın ilerleyen bölümlerinde Breuer ailesinden uzaklaşır ve geçmişte kapatamadığı hesapları kapatmak üzere kendisini farklı yolculuklar yaparken bulur. Bu yolculuklardan birisi Eva'nın yaşadığı evde son bulur. Breuer Eva'ya aylarca pişmanlığını yaşadığı bu konuyu açar ve o konuşmada Eva'nın gerçekten Breuer'den karşılık bekleyip beklemediğini sorar.

Eva, heyecanla cevap bekleyen Breuer'e duraksayarak şunları söyler:
"Josef, ne söyleyeceğimi bilemiyorum. Dürüst olacağım; bu sorunu böyle cevapladığım için kusuruma bakma, ama eski dostluğumuzun hatırı için sana karşı dürüst olmam gerekiyor. Josef, ben öyle bir konuşma hatırlamıyorum!"

Hayatta bazen aklımızdan geçirdiğimiz kişilerin aynı anda bizi de akıllarından geçiriyor oldukları vakidir ancak her gün aklımızdan geçirdiğimiz belki onlarca kişi içinde bu karşılığı bulabildiğimiz kişilerin sayısı bir elin parmaklarını geçmeyeceğinden bu rakam oldukça önemsiz kalır. Biz geceleri başımızı yastığa koyduğumuzda hayatımızdan geçmiş ya da geçmekte olan kişileri ve onlarla yaşadıklarımızı düşünürken ve kafamızda her gece cevabını arayıp bulamadığımız soruları yinelerken o kişiler büyük ihtimalle uzunca bir süredir bizi hatırlamamışlardır bile. İnsanlar böyle durumlarda çoğu zaman bir şekilde yollarına devam etmeyi başarırlar ama biz zannederiz ki onlar da bizim kadar yaşananlara takıntılı ve bağlı kalmışlardır. İnsanların yalnız kaldıklarında düştükleri en büyük yanılgı budur ve bu yanılgı çoğu zaman büyük hayal kırıklıkları doğurur.

Bu hayal kırıklığının ardından da Breuer kendisine şunları söyler:
"Ama Josef, ne bekliyordun?" diye sordu kendine. "Onu bir kaba koyup donduracaksın ve sen kapağı açıp onu çıkarmak istediğin an tekrar mı canlanacaktı? Kırk yaşındasın, artık senin kadınlarının senden farklı bir yaşamları olduğunu anlamanın zamanı geldi: Onlar kendi yaşamlarında gelişiyor, kendi yaşamlarını sürdürüyor ve yeni ilişkiler kuruyorlar. Değişmeyen yalnızca ölülerdir. Yalnızca annen Bertha zamanın bir noktasında asılı kalmış bir halde, seni bekliyor."

Ayna

2011-08-21T23:35:00.000+03:00

Üzülerek söylemeliyim ki tüm erkekler ve tüm kızlar birbirinin aynı. Biraz daha genellersek insanlar aynı. Bu yüzden doğrular aynı, yalanlar aynı, gerçekler aynı, hayaller aynı. Ve ilişkiler aynı. Hayat lunaparktaki aynalı odalara benziyor, birbirinin yansıması olan onlarca, yüzlerce, binlerce, milyonlarca görüntüden ibaret. Hepimiz birbirimizin sözlerini, düşlerini, ideallerini hatta bazen hayatlarını çalıyoruz. Hepimiz aslı olmayan basit birer kopyayız.

Strateji.

2011-08-18T23:32:00.000+03:00

Resimdeki şekil bir yazar tarafından nişanlısına bürodan eve gidene kadar eşlik etmek için en uzun güzergahı hesaplamak amacıyla çizilmiş. Bahsi geçen romantiğin adı Fernando Pessoa. "Gerçekten seven kişi adlî dilekçelere benzer mektuplar yazmaz. Aşk, nedenleri bu kadar incelemez, insanlara da 'yakalanması' gereken sanıklar muamelesi yapmaz." diyor nişanlısı Ophélia'ya yazdığı mektuplardan birinde.

Herkesin payına düşecek kadar mektup yazmışlığı var aslında. Ben payımı şu iki cümleden almıştım:
"Ah neler vermezdim benden de bir cümle kalsın diye geriye, duyanın, 'güzel laf!' diyeceği bir şey, tıpkı kopyalayıp ömrümün kitabının sayfalarına kaydettiğim rakamlar gibi."
"Handaki anı defterine yazıp bıraktığım şeyleri günün birinde benden başkaları da okur, bunlarla yol boyu oyalanabilirse, ne âlâ. Kimse okumazsa ya da zevk almazsa, o da kabulüm."

Sanırım bazen ben yazıyorum, bazen O.

Masumiyet

2011-08-17T23:23:00.000+03:00

Sen ve ben, ayrı zaman dilimlerinde aynı çağı yaşayan iki tanıdık yabancıyız. Hayat her zaman iki insanı tekrar karşılaştıracak kadar cömert olmayabilir. Ne aramaktan ne de beklemekten sıkılacak kadar yaş eskitmedik ve belki olmayacak şeylere olur diyeceğimiz zamanlar gelmedi ancak gelmeyeceğini kimse söyleyemez. Zira aynı hayat insana istediklerini her zaman verecek kadar da cömert değil. Hassas bir terazi gibi olmalısın geç kalma korkusuyla acele etmeyen ve erken karar verme korkusuyla farklı olanı beklemekten vazgeçmeyen tutumunun dengesini sağlamakta.

Uzakta olduğunu biliyorum çünkü yakında değilsin. Var olduğunu biliyorum çünkü olmayan hiçbir şey bu kadar yoğun hissedilemez. Bana uzak kaldıkça varlığın pekişiyor bilincimde. Mezkur zamanlar gelmeden sen gelsen ne güzel olur, yağmurlar başlamadan, çok geç olmadan.

Gene de bir tarafım diyor ki, aynı yağmurun altında ıslanmıyor oluşumuz mühim değil ikimiz de yağmuru aynı toprak kokusu için seviyorsak.

Çünkü sanırım, burada olmandan çok mühim olan var olman. Bir arada değil miyiz? Eh, o da dünyanın sorunu, en azından bizler masumuz.

"Ölü Hayatımın Olanca Ağırlığını Duyuyorum Üzerimde"*

2011-08-15T21:28:00.000+03:00

"Zamansız gidiş"e inanıyorum. Hayır, her gidiş biraz zamansız değildir. Ben hiç zamansız gitmedim. Kimse kimsenin kendisini düşünmediği kadar başkasını düşünmez orası doğru. Tamam, benim de zamansız gidişlerim olmuştur belki. Ama bu her gidişin biraz zamansız olduğu anlamına gelmez.

Bir roman karakteri hayal ediyorum, intihar etmeyi düşünen. Ama kendini değil, içinde kalan son umudu öldürmek için. Umut en son ölür** demişler ya hani. O çok doğru işte. Ama intihar edemiyor bir türlü, sebebi gene bu sözde gizli. "Madem ki umut en son ölür," diye düşünüyor, "o zaman kendimi öldürmemle ölmeyeceği kesin. Kendimi öldürdükten sonra ölecekse bile, ne kadar sonra? Ölüyken çekeceğim acıyı diriyken çekeyim daha iyi."

Düşünce dünyamdaki roman karakterlerini düelloya davet etmek istiyorum. Çünkü sayıları çok fazla. O yüzden kafamı çok karıştırıyorlar. Bırakayım da hızlı, çevik, kurnaz olanlar diğerlerini öldürsün. Sonra onları ben öldürüp öldürülenleri tekrar canlandırayım zihnimde ve yoluma onlarla devam edeyim. Kazanan tarafta olmaya alışık değilim çünkü.

"Mecburen oturmuş, ruhum muhtaç diye bunca şeyi yazıyorum - ve bunu bile yalnızca düşlemekle, kelimelere, bilince başvurmadan, silikleşmiş, ezgili yeni bir ben yaratarak ifade etmekle yetinemiyorum, oysa içimdekileri gerçekten dillendirdiğimi hissedebilsem gözlerim dolardı, kendi benliğimin yamaçlarından usulca, büyülü bir ırmak gibi akardım, bilinçdışına, Tanrı dışında hiçbir anlamı olmayan uzaklara doğru."***

-----------------------------------------------------
(*) Fernando Pessoa - Huzursuzluğun Kitabı, Sayfa 457
(**) "Hope dies last."
(***) Fernando Pessoa - Huzursuzluğun Kitabı, Bölüm 92

(K)alıntı

2011-08-15T03:46:00.002+03:00

Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı. Ama ona ihanet edenler olduğunu söylemiştin. Kuşkusuz birilerine inandı ve kendini onlara açtı. Yoksa ortada ihanet diye bir şey olmazdı.

"Ne olur"

2011-08-13T00:11:00.000+03:00

"Hayatta hiçbir şeyim az olmadı senin kadar", bence bunun kadar mana yüklü, bunun kadar can alıcı şarkı sözü azdır. Farklı bir yorum, dursun kenarda.

12.08.201X

2011-08-12T23:53:00.000+03:00

Geçen sene bugün bu saatte ne yaptığını hatırlayan var mı? Olmamalı da zaten. Ben hatırlıyorum. Hatay'ın Serinyol ilçesindeki askeri birlikte geçirdiğim ilk gecemdi. Bu gecikmeli bir yazı aslında, benim askerliğim 11 Ağustos'ta gece 23:00 otobüsüne binmemle başladı çünkü. Gelin görün ki, unuttum. Ağustos başından beri "lan 11'i gelince bişeyler yazayım" diyen ben sabah işe giderken "hass... lan bugün ayın 12'si mi yoksa? Allah'ım lütfen olmasın" diyerekten telefonun ajandasına bakıp da acı gerçekle yüzyüze geldim.

Dün gece o zaman. 1 sene önce dün gece. 30'ların sonu 40'ların başında bir numarası vardı oturacağım koltuğun. HAS turizm. Has... var ya onun HAS'ı. Gittiğim yer: Hatay. "Bir anlıktı, bir hataydı" var ya, onun Hatay'ı. Abartıyor olabilirim.

Gittiğimde pencere kenarına seat-mate'im geçmişti çoktan. Fırlama tipler olur ya, hah işte en alasından bir çocuktu. Yolculuk başladığında telefonla konuşuyordu, telefon klimayı mı ne engelliyormuş, ikaz yedi. Sonra kapattı. Hiç unutmuyorum telefonda konuştuğu kıza "aşk" diye hitap ediyordu. "Aşkitom" de o bile daha iyi lan. Bir de gelip kendini ikaz eden şoförle dalga geçti. Adam gittikten sonra tabi. Telefondaki kıza söylerken. "Hem kel hem bodur" diye. Unutmam ciks çocuk, unutmam.

Otobüs kalkarken taze askerler(fresh meat) otobüsün önüne doğru yığıldı. Ve İstiklal Marşı'nı söylemeye başladı. Lan ne ruh haliymiş. Ama ben de söyledim mi tam hatırlamıyorum. Büyük ihtimalle evet.

Ciuv (flashforward efekti) 12 Ağustos gecesine gelelim. Bu vakitte ne yapıyordum elbette hatırlamıyorum ama hatırlamama gerek yok, ilk geceyi bir bütün olarak hatırlıyorum çünkü. İdareten kendimizi attığımız sıkış tıkış ranzalarda uyumaya çalışıyorduk. Çoğul konuşuyorum çünkü hepimiz öyleydik. Tam daldığımız vakit 5-10 dakika geçmeden Hatay'ın sıcağının etkisiyle alnımızdan ve yüzümüzün geri kalanından akan terler saçlarımıza doğru sızıyor ve rahatsızlık vererek uyandırıyordu. Her uyanışımızda yastığın öbür yüzünü çeviriyorduk. Arada benim gibi cüzdanını, botlarını kontrol eden de vardı muhakkak.

Konu uzadı farkındayım, neyse ki başka da söyleyeceğim bir şey yok. Yani bu yazı için. Sadece tam 1 yıl olmuş, onu garipsiyorum. Aslında çok şey yazabilirim ama bu muhabbetler genelde insanları sıkar. Sizi de bugün yeterince sıkmış olmalıyım.

Derler ki, erkekler için askerlik anıları anlata anlata bitmez. Doğru, ama ola da kadınlar da askerlik yapıyor olsaydı dırdırlarından fazla geçmeden askerlik hepten kalkardı. Bu bir espri, isteyen üstüne alınsın. Smiley smiley.

Sufi Dreams

2011-08-11T21:39:00.000+03:00

Nedendir bilmiyorum, kızgınım sana. Çok. Nedensiz bir öfke de duyabiliyormuş insan. Tecrübelerin ardı arkası yok.

Hayır hayır, geçmişi katma hemen işin içine. Sebebi geçmişte yaptıkların değil. Hep söyledim, çocuktuk ikimiz de. Sormuştun, doğruyu söylememiştim. Yalan söyledim de diyemem, emin olmadığım bir cevabı verip geçiştirmiştim. Şimdi söylüyorum işte: Evet, çocukluktu hepsi. Çok kişiye anlattım sonradan. Kendimi acındırmak için? Belki. Büyütülecek bir acı değildi. Dedim ya, çocukluk işte, bisikletten düşüp dizini kanatmakla eşdeğer belki.

Sen hala çocuksun. Ben? Büyüdüm diyemem. Çocuk olduğum da söylenemez. Ama senden az çocuğumdur. Değilim deme, değilim dedikçe daha da çocuklaşırsın. Dur ve düşün bir an için, en büyük derdin tasan nedir? Vizeler, finaller... Başka? Ufak aşk oyunların. Başka? Yok değil mi?

Benim mi? Benim var diyemem. Ama yok da diyemem. Ne kadar muammayım bugün! Benim yok aslında, 22'sinde pırıl pırıl bir gencim. Ama var işte, hepsini yüklüyorum ben sırtıma, başkası yüklemese bile. Süper kahraman rolüne soyunuyorum. Ve şunu fark ettim, süper kahraman rolüne soyunduğunu gördükçe insanlar senin tarafından kurtarılmayı bekliyor zaman içinde. Önemsiz.

Karamsarlık benim için bir marifet değil gereksinim. Her şey üstüme üstüme geliyor kusura bakma. Bazen acaba ben mi ters yöne gidiyorum dediğim oluyor, ama yönümü bilmiyorum ki... Gittiğim yolun gerisi var mıydı? Bilmiyorum; çünkü öğrenmek isteyip de ardıma bakmıyorum.

Sana ve samimiyetine inanıyorum nedense. Daha önceden bu tuzağa düştüğüm halde. Hayır hayır, aynısı olamaz bu(Ah, her seferinde kapıldığımız hain düşünce), ama bu sefer gerçekten daha samimi duruyor her şey, sen... Sana duyduğum yakınlık da gün gibi ortada. Ama yok, öfkem bu sefer rahat bırakmıyor beni. Haklı olduğu yerler var.

Bugün uzun zamandır hiç olmadığı kadar yalnız hissettim kendimi. Bu seferki geçici bir depresyon hali değildi, gerçekten öyle hissettim ve belki de bunu idrak ettim. Bunun üzerine kafa yordukça fark ettim ki, yükselmek istesem de yapamıyorum, çünkü kendime o kadar çok yük bağlamışım ki... Hepsinin bağlarını bir bir kesip atmak amacım, seni bu kadar basit betimlememe kızmazsın umarım. Sadece, yükselmek istiyorum ve sen dahil bazı ağırlıklar beni aşağı çekiyor.

Karakterimi derinlemesine analiz etmiyorum. Çünkü edersem gene acımasız olacağım ve tüm bu söylediklerimin ardından artniyetli düşünceler çıkaracağım. Ne fark eder? Bazı fikirler kazandaki bir damla zehir gibi aklımızda, bir kere düştüler mi her tarafa nüfuz ederler.

Hiç olmamış bir vuslata veda edecek değilim. Sadece, bilmeni istedim, kimsenin dilencisi değilim.

Bilmece

2011-08-08T17:30:00.000+03:00

"Akabilen ama hiçbir zaman yürümeyen,
Ağzı olmasına rağmen konuşamayan,
Yatağı olmasına rağmen uyumayan,
Başı olan ama ağlayamayan şey nedir?"

Yazar Haklı Beyler

2011-08-03T21:33:00.000+03:00

Alıntılar bundan böyle burada.

http://yazarhaklibeyler.blogspot.com/2011/08/basna-buyruk.html

Katlanırım.

2011-08-02T23:49:00.004+03:00

O an kendime yeni bir meslek edinmeye karar verdim: İnsanlara katlanıcı.

Evet, o günün o saatinden ve dakikasından hatta saniyesinden, salisesinden... itibaren hayatımın geri kalanı sona erene kadar kadar bunu yapacaktım: İnsanlara katlanacaktım. "Evet bayım, buyrun, lütfen lütfen, alt tarafı bir otobüs sırası tabii ki benden sonra geldiğiniz halde önüme geçeceksiniz."

Çalıyor, yazıyorum. Yazıyor, çalıyorum. Çaldıkça yazıyorum, yazarken çalıyorum. Yazmasam çalmış olmazdım, çalmasam hiç yazmazdım. Hep çaldım ben, kendimden çaldım. Eksile eksile eskidim. Eskiden tamdım, kum saati tersine döndü.

Ne zaman oldu bilmiyorum. Biliyorum? Biliyormuşum. Yazmaya başladığımda olmuş. Ne yazmaya? "Çocuklar 2. saatte kompozisyon dersi yapacağız. Konumuz: Güneş balçıkla sıvanmaz. Evet herkes bu atasözü hakkında bir kompozisyon yazsın."

Ben güneş ve balçıkla olan ilişkileri hakkında kompozisyon yazmak istemiyorum. İstemiştim, artık istemiyorum. Ne oldu, büyüdün gözün bizi görmez oldu? Hocam Güneş balçıkla zaten sıvanmaz. Çünkü Güneş çok sıcaktır, balçık değdiği an üzerinde kurur ve toprak olur, sonra düşer. Çünkü güneş tepededir, yeryüzü ise ayaklarımızın altında. Ve yerçekimi vardır. Evladım dersimiz edebiyat, fizik değil.

"Aaa hiç olur mu? Tabii ki benden borç isteyebilirsiniz. Ve bu borcu ömrünüzün sonuna kadar ödemeyin, sorun değil. Her paraya sıkıştığınızda gelin isteyin. Sorun değil, katlanırım."

Katlanırım çünkü ben bir şezlongum. Ve aylardan Ağustos. Ankara'da yollar boş. "Millet tatile gitti ağbi." Aman iyi iyi, hiç dönmesinler. Bayramda, bayramda diyorum, biz nereye gitsek?

"Amca hapşırırken neden ağzını kapamıyorsun? Yok amca yok, sana demedim. Sen devam et, katlanırım. Halk otobüsleri bunun için var. Bizlere katlanmayı öğretiyorlar. Dünyanın hacmi aynı, üzerindeki insan sayısı artıyor. Çok yakında kişi başına düşen toprak genişliği metrekarelerden santimetrekarelere düşecek. O zaman hepimiz katlanacağız. İstif yapacaklar bizi. Bu yüzden Türkiye'nin büyük şehirlerinde halk otobüsleri aracılığıyla halkımız yarınlara hazırlanıyor. Hepsini istifledik efendim. Aman ne güzel."

Katlanırım, katlanırım. Tırtıl doğar, kelebek olur, kanatlanırım. Kelebeklerin ömrü 24 saat? Hayır, kelebeklerin ömrü bir kelebek ömrü. İnsanların ömrü ise bir insan ömrü. Bir kelebek doğar ve insan ömrüne göre 24 saat geçtiğinde o kelebek ölür. Ama kelebek ömrüne göre bir kelebek ömrü geçer. Bir kelebek ömrü ile bir insan ömrü eşit uzunluktadır. Çünkü ölüm-doğum işlemi sonucunda çıkan sonuçlar birbirine eşittir. Ve bu sonuç = hayat'tır.

Kime katlanalım? Hadi bugün televizyon programlarına katlanalım. Katlanması en güç olanı açar mısın, ah ne zor ne zor, hepsi birbirinden güç! Tamam burada kalsın. Zap!ma. Yapma. Kalsın dedik, kalsın. Hadi kalmasın, televizyondan vazgeçtim sana katlanıyorum. Sandalye değilim, oturacak bir şey arıyorsan beni boşuna açma. Ben katlanırım bir köşeye, hiç sorun değil.

Ne yazıyorum Allah aşkına kaç dakikadır? Kendi kendime iyi katlandım. Bana kim katlanır? Katlananlar zaten daha fazla katlanmayacaklar. Yazı burada bitiyor. Ve artık hepimiz işsiziz.

Mutation of A Computer Engineer

2011-07-29T21:41:00.000+03:00

Hüzün

2011-07-26T21:20:00.000+03:00

Bazen insanın aklına çok komik bir şey gelir de gülmekten anlatamaz ya, bazen de insan aklına ya da başına gelen çok hüzünlü bir şeyi anlatamaz benzer şekilde. Bu defa kahkaha krizine girmez tabii, belki gözyaşı dökmez ama üzerine bir hüzün çöküverir. Nefes alamaz. Aklına kelimeler kopuk kopuk gelir, çoğu zaman kelimeler bile kaybolur da heceler, harfler tıkanır bu kez boğazına.

Hüzün mutluluktan daha küçük sebeplere ihtiyaç duyar. Çünkü hemcinsi olanlarla -diğer hüzünlerle- daha çabuk kaynaşır. Hatrına düşmeyiversin insanın ufacık ve tatlı bir hatıra, yanına diğerlerini de alarak çığ misali büyüyüverir ve bembeyaz rengiyle çelişircesine üstüne çöktüğü yamaçları simsiyah bir karanlığa hapseder.

Susanlar, konuşanlardan daha tehlikelidir. Ve çoğu zaman daha üzgün.

Sabahattin Ali: Kırlangıçlar

2011-07-23T21:23:00.003+03:00

Şehrin kıyısında, ufacık bir derenin kenarında, dalları suya sarkan ihtiyar bir söğüt ağacı vardır. İlkbaharın başlangıçlarında bu söğüdün dallarına bir dişi kırlangıç gelip kondu; derenin bir başından bir başına yıldırım gibi uçan, beyaz göğüslerini suya dokundurarak şeffaf kanatlı küçük böcekleri yakalayan diğer kırlangıçlara bakmaya başladı. Başını hafif hafif sallıyordu. Derin düşüncelere daldığı belliydi.

Söğüdün dalları hışırdadı. Bir erkek kırlangıç geldi, dişinin karşısındaki dala kondu.

Kırlangıçlar arasında pek teklif yoktur. Uzun uzadıya takdim filan edilmeden konuşmaya başladılar ve pek az sonra da ahbap oldular.

Evvela havadan, sudan bahsedildi. (İki kişi birbirlerini yeni tanıdıkları zaman havadan sudan bahsetmek adettir.) Fakat biraz sonra erkek bir iki dal ileri geldi, dişi daha az çekingen bir hal aldı.

Muhabbeti kaynattılar.

-Olur ya!- demeyin, iki kırlangıcın ilkbaharda, herkes dört tarafa koşup çalışırken bir söğüt dalında oturup yarenlik etmeleri gündelik işlerden değildir.

Bizim kırlangıçların ikisi de antika mahluklardı, yani öteki kırlangıçlara benzemiyorlardı. (Başkalarına benzemeyenlere antika derler.) Evvela dişi kırlangıç lafı derin tarafından açtı:

-Siz hiç çalışmıyorsunuz?

Başka bir kırlangıç olsaydı hemen: -Ya siz neden burada oturuyorsunuz?- diye ikinci bir sorguya kalkışırdı. Fakat bizimki derin derin içini çekti ve sustu.

Ve dişi onun söylediği şeyleri anlıyormuş gibi başını salladı ve gözlerini aşağıda şıpırtıyla akan suya dikti. Bir müddet daha sustular. Erkek birdenbire gözlerini dişiye dikerek söze başladı:

-Bakınız şunlara...- Ve aşağıda birbirini çaprazlayarak uçan ve dokuma tezgahının mekiklerine benzeyen kırlangıçları gösterdi. -Bakınız şunlara... Sabah akşam demeden, yaz kış demeden çalışıyorlar. Ben bunlara çok kere sordum: Neden böyle durmadan uğraşıyorsunuz, dedim, cevap vermediler. Omuzlarını silkip yanımdan uzaklaştılar.

Dişi:
-Birbirimize sen diye hitap etsek nasıl olur?- dedi. Erkek okkalı sözlerine cevap olmayan bu lafı beklememekle beraber, bu tekliften hoşlandı ve tekrar başladı:

-Adeta utanıyorum...- dedi, -Bütün kuşları sıraya dizseler biz herhalde sonuncu gelmeyiz. Kılığımız, kıyafetimiz düzgündür. Aklımız, şu sabahtan akşama kadar avaz avaz bağıran bülbülden herhalde üstündür. Kanadımızı bir vursak en hızlı güvercinden daha çok yol alırız. Halbuki bütün kuşların en zavallısı bizmişiz gibi hiç durmadan didiniyoruz. Şu budala serçe bile üç günlük ömrünü keyifle geçiriyor da, biz, arasından uçtuğumuz ağaçları bile fark etmiyoruz.

Biraz durdu, dişiye doğru yandan bir göz attı:
-Yarın öldüğümüz zaman birisi bize sorsa: 'Dünyada neler gördünüz?' dese herhalde verecek cevap bulamayız. Koşmaktan görmeye vaktimiz olmuyor ki...

Dişi, gözlerinin içi buğulanarak:
-Ah- dedi, -tıpkı benim gibi düşünüyorsun.

Erkek cevap verdi:
-Zaten seni burada tek başına görünce benim gibi düşündüğünü anlamıştım. Doğru değil mi ama? Şu dünyayı adamakıllı görmeden, dünyanın ne olduğunu adamakıllı anlamadan buradan gidecek olduktan sonra ne diye buraya geldik sanki? Yaşadığımızın farkına varmayacak olduktan sonra ne diye yaşıyoruz?

Dişi tasdik eder gibi başını salladı:
-Etrafımıza göz gezdirince- dedi, -ben de senin gibi, dört tarafa koşan kırlangıçlardan başka bir şey görmüyorum. Ben de bunlardan mıyım, diyorum, sonra da bunlardan değilim galiba, diyorum. Onlar da beni pek istemiyorlar. Ne yapayım, burada oturup etrafa bakıyorum. Siz de, şey, sen de gelmesen böyle yapayalnız bu yazı geçirecektim.

Akşama doğru lafları daha derinleştirdiler... Sonra ayrıldılar. Ve her gün buluşmaya başladılar.

Aman yarabbi, neler konuşmuyorlardı!... Eğer kırlangıçlarda kitap yazmak adet olsaydı, bunların yazacakları kitaplar muhakkak ki üniversitelerde okutulurdu.

Gitgide birbirlerine daha çok alıştılar. Çok kere dişi daha evvel gelir, gözlerini suya dikerek erkeği beklerdi.

Bir gün çiçeklerden, bir gün yıldızlardan, bir gün öteki kırlangıçlardan bahsederlerdi. Hep düşünceleri birbirine uygundu.

Yalnız her ikisinin de içinde gizliden gizliye büyüyen bir korku vardı: Bir gün gelip ayrılmak korkusu.

Hiçbirisi bu korkusunu ötekine söylemeye cesaret edemiyordu. Kim bilir, belki öbürünün yanlış anlayacağından çekiniyordu. (Çünkü içten duyulan şeyler hep yanlış anlaşılır.)

İçlerinde bu ayrılık korkusu büyüdükçe bunu münasip bir şekilde diğerine söylemek için düşünmeye başladılar.

Mesela:
-Hiç ayrılmayalım, olmaz mı?- demek vardı, fakat bu pek geniş manalı ve müphemdi. Nasıl ayrılmayalım?.

-Bir yuva kuralım!- deseler, bu da pek bayağı kaçacaktı. Hem o zaman başka kırlangıçlara benzeyeceklerini sanıyorlardı.

Dünyanın geçiciliğinden, gökyüzünün sonsuzluğundan, sulardan ve diğer kuşların yaşayışlarından bahsederlerken, gözleri birbirine hasretle bakar ve: -Birbirimizden nasıl ayrılacağız?- demek isterlerdi.

Tesadüfün pek merhametli olmadığını ve birbirine böyle yakın olanları bir ikinci defa karşı karşıya getirmediğini biliyorlardı. Fakat konuştukları dil, diğer kırlangıçların diliydi ve bu dilde, söylemek istedikleri şeyleri söylemekten utanıyorlardı. Bu dil, onların içindeki şeylere uygun değildi.

Yavaş yavaş gözlerine ve bakışlarına bir gamlılık çöktü. Dostluktan falan bahsederken, sesleri titriyor gibiydi; yahut onlar böyle zannediyorlardı. Fakat böyle zamanlarda hemen birinden biri, bir kahkaha atar ve işi alaya bozardı: İçi burkulduğu halde... Nihayet günün birinde ikisi de bunun böyle sürüp gidemeyeceğini anladılar. İkisi de birbirlerine açılmaya karar verdiler.

Sabahleyin karşı karşıya gelince dişi söylemek istediği şeyleri gözleriyle anlatmak istedi. Tam bu sırada, üzerinde oturdukları söğütten sarı bir yaprak koptu, iki tarafa sallanarak aralarından geçti ve dişinin en manalı baktığı zamanda gözlerinin önünü kapattı.

Erkek bu bakışı göremedi.

Fakat her ikisi de sarı yaprağı gördüler.

Erkek ağzını açtı:
-Senden hiç ayrılmak istemiyorum...- demek üzereydi ki, buvvv diye soğuk bir rüzgar esti...

Dişi, erkeğin sözlerini işitemedi.

Fakat her ikisi soğuk rüzgarın sesini duydular.

Birbirlerinin gözlerine baktılar; artık yuva kurmak zamanının geçtiğini, sonbaharın geldiğini, ayrılacaklarını anladılar.

İkisi de içini çekti.

Tepelerinden birçok kırlangıçlar geçti: Sıcak yerlere dönüyorlardı.

Ayrıldılar... Ve bir daha birbirlerini görmediler.

Fakat ikisi de küçük derenin kenarındaki söğüdü ve orada geçirdikleri güzel ilkbaharı ve yazı unutmadılar.

Ve ikisi de, böyle bir yaz geçirmemiş olan diğer kırlangıçlara tepeden baktılar... (Çünkü azlıkta kalanlar çok olanlara nedense tepeden bakarlar.)

Facebook Sen Beni Çok Yanlış Anladın

2011-07-21T21:47:00.000+03:00

Resimsiz gönderdiğim postlarda, gönderileri dlvr.it aracılığıyla Facebook'a aktarırken konu resmi olarak Chuck Palahniuk'un Türkçeye çevrilen son romanı "Ölüm Pornosu"nun resmi çıkıyor ne hikmetse. Adı ve içeriğinden dolayı kitabın toplatılması gündeme gelmişti sanırım. Ya da toplatıldı, net bir bilgim yok. Bildiğim şey, Facebook bana bir şey anlatmaya çalışıyor ama henüz çözemedim.

İnsanlık

2011-07-21T21:02:00.001+03:00

Alttakiyle ilintili, bazen hayatımda olan ama fazla önemsemediğim kişileri, sırf çok önemsediğim kişilerden başka birisini onlardan çok üzmüş olmak için sebep göstermeksizin üzesim geliyor. İnsancıl bir his olamaz bu. İnsanın tanımında hayvanlık da vardır zaten.

Emmaretta, did you get my letter?

2011-07-21T20:58:00.001+03:00

İnsanın nazı en çok geçtiği kişileri, kendisini en çok seven ve önemseyen kişileri üzmeye daha meyilli olması hiç adil bir şey değil bence. "Nasılsa nazımızı çekiyorlar" diye mi düşünüyoruz, yoksa "ne yaparsam yapayım affederler" diye mi? Yani elbette bir şey düşünmüyoruz onları incitirken ama bizi buna iten bilinçaltımızın kafa yapısı ne şekilde onu merak ediyorum.

Eşşeklik yapmak kolay, benim de kolay olanı yaptığım oluyor maalesef. Onarılır belki evet, her şey onarılır ama mühim olan şu sorunun cevabıdır: Acaba eskisi gibi olacak mı?

Sakız olacak, olsun, bundan daha iyi bir özür şarkısı var mı ki?

http://fizy.com/#s/16u4gy

Kişi Listesi

2011-07-20T22:54:00.000+03:00

Merakının esiri iki insan tanıdım. Her insanda az ya da çok var olan bu istek onlarda bencilliğin ve hırsın etkisiyle tehlikeli hale geliyordu. Çünkü farkında olarak ya da olmadan insanları merakları doğrultusunda kullanıyorlar ve işleri bitince fırlatıp bir kenara atıyorlardı. Korkarım vicdanları bundan -olması gerektiği kadar- sızlamıyordu da.

Nefes alıp verir gibi rahatça yalan söz sarfeden bir insan tanıdım. Bazen korkutucu derecede tutarsızlaşırdı. Yapar ve pişman olur, gene yapar gene pişman olurdu. Onu yakından tanıdıkça ondan tiksindim. Aynı zamanda dehşete de kapıldım. İnsanlar hala bizi şaşırtabiliyorsa asla tam anlamıyla büyüyememişiz demektir değil mi? Ve şüphesiz böylesi daha güzeldir. Hayat insanı her daim şaşırtabilmeli. Mutluluğun kıymetini göstermek için karışıma mükemmel oranda mutsuzluk katmalı. Gözyaşı hep vardı gene olacak. Hüzün hep vardı gene olacak.

İnsanlara anlayış göstererek ve onları affederek kendi gözünde kendini yücelten bir insan tanıdım. Bilinçsizce yapıyordu bunu. Bilinci fark etse bile çok kısa bir zaman diliminde bilinçaltı inkar ediyor ve her şeyi normale döndürüyordu. Bu insanın bilinçaltı, kendini kullandırmasına izin veriyordu. Çünkü böylece insanlardan daha kolay tiksiniyor ve uzaklaşıyor, kendi gözünde daha da yüceliyordu.

Bazı insanlar yapmakta ustadır, bazı insanlar yıkmakta. İkisinde de usta olan bir insan tanıdım. Kolayca yapıyor, kolayca yıkıyordu. Sonra tekrar yapıveriyor, birdenbire yıkıveriyordu. Yapmayı yıkmaktan çok seviyordu aslında ama yıkmayı yapmaktan daha kolay beceriyordu. Ki bu çoğu insana mahsus bir şey zaten.

Bu insanlardan bazıları aynı kişi. Bazılarının yolu kesişik. Belki bazıları varken bazıları yok.

Bir insan tanıdım, tanıdığını düşündüklerini tanıdığına dair şüphelerim oldu.

Lorem Ipsum

2011-07-15T21:44:00.001+03:00

Lorem Ipsum is simply dummy text of the printing and typesetting industry. Lorem Ipsum has been the industry's standard dummy text ever since the 1500s, when an unknown printer took a galley of type and scrambled it to make a type specimen book. It has survived not only five centuries, but also the leap into electronic typesetting, remaining essentially unchanged. It was popularised in the 1960s with the release of Letraset sheets containing Lorem Ipsum passages.

Amacım yazıyı mı paylaşmaktı resmi mi? Ben de bilmiyorum.

Ben ve Ticari Fikirlerim

2011-07-13T23:25:00.000+03:00

Gözüm yükseklerde değildi sevdiceğim,

Ben emekli olurdum, tası tarağı toplar Ege'ye yerleşirdik.

Hayalimdeki dükkanı açardım, üzümlerden hisse alırdık.

Hoşafını yapar sıcak İzmir gecelerinde içerdik.

İnan yükseklerde değildi gözüm...

Tell me sum'thing I don't know

2011-07-13T20:43:00.000+03:00

Pop'la ilişiğim kesilmişti aslında ama sabahları işe giden yolda radyo dinlemeye başladığımdan beri bu ilişki durum ufaktan da olsa değişmeye başladı. Diyeceğim o ki Toygar Işıklı'yla Sabancı Holding arasında ciddi bir bağ olduğu kanısındayım. Çünkü düşünsenize;

"Gün karanlıkSAAA etrafın bulanıkSA

Kaderin sana düşmanSA benden çok da farklı değilsin

Yağmura saygın sonsuzSAAA aşka hiç inanmıyorSAn

Zorla günleri sayıyorSAn aynı kişi bile olabiliriz

...

Gün yol almışSAAA efkârın omzundaySA

Gözyaşın sana düşmanSA benden çok da farklı değilsin

Yağmura aşkın sonsuzSAAA kalbinde saklanıyorSAn

Zorla günleri sayıyorSAn aynı hüznü bile duyabiliriz"

Bu ne kadar bariz değil mi?

Bir de şey var, birisi bana bir şarkıyı söyleyen kişinin belli bir yerde hatasından falan bahsederse ya da ben kendim fark edersem o şarkıyı bir daha eskisi gibi dinleyemiyorum yhaaa x((( Örneğin bi' zamanlar Funda Arar'ın "Bu sabah güneş doğmuyor, gün geceden kurtulmuyor, aşkın esir almış bu gönlümü, dudaklarımdan o şarkı hiç düşmüyor" yorumuna takılmıştım feci şekilde, neden bilmiyorum Ekşi Sözlük'te şarkı hakkındaki yorumları okuyorum, birisi "gönlümü" yerine "könlümü" diyor yazmış. Sonradan dinledim, harbiden de öyleymiş lan. "Aşkın esir almış buu KKönlümüüü, dudaklarımdan o şarkı hiç düşmüyor" diyormuş kadın resmen. Sonra bir daha eski zevki alamadım o şarkıdan, o kısmında hep içim burkuldu.

Bir de Seksendört'ün son albümünde Gözün Doysun şarkısı var ya, orada da bariz bir şekilde "HerkeZ bir yol seçer" diyor. Lan bi şarkı yapmışsın bari doğru telaffuz et. HerkeZ nedir abi? Ankara merkez giremez herkeZ zaaaaaaaaaaaaaaaa xD? Bu mudur yani? O şarkıyı da dinleyemiyorum doğru dürüst.

Ha bir de şey vardı, ama bu çok kötüydü lan. Hey There Delilah var ya hani, gene Ekşi'de birisinin şarkı için yaptığı "ayrıca son derece romantik ve hüzünlü olmasına rağmen dikkatle dinlediğimde bende söyleyenin ağzında tükürük biriktiği izlenimi yaratır" yorumuna denk gelmiştim, tamam o şarkı da bitti benim için. Hakkaten öyle ama.

Toparlıyorum, böyle elden ayaktan düşecek, kocayıp da çakallara maskara olacak şarkıcılara türkücülere takılmayın. Benim gibi yapın, indirin "100 Hits Hard Rock" serisini, onlara kimse laf diyemez. Dilini koparırım diyenin. Go go dolls.

#nowplaying #27 Jimi Hendrix - Foxy Lady

Mim İyi Bi'şey ama Doğru Kullanıldığında(Bkz: Bilinçli Türk Tüketicisinin Kredi Kartı Yaklaşımları)

2011-07-07T21:13:00.000+03:00

Her seferinde mim nedir anlattırmayın bana. Elim sende gibi bişey işte. Ya da çamur at izi kalsın ahahah. Şaka lan şaka. Ben zaten ne yazsam modundaydım gördüm baktım ki Supersonik Sam beni mimlemiş. Evet bu pıtırcık tabirleri kullanmaktan ben de hazzetmiyorum ancak bu sektörrerörereöröeröeer. Hem zaten laboratuvar içerisinde hangimiz değil yedek kobay? Gene lafı fazla uzattım, geçiniz.

Bak burada bi noktaya parmak basmak istiyorum(kızım mürekkebi getir): Bu mim olayında bir keresinde çok saçma bir soru(ya da konu) ile karşı karşıya kalmıştım. Ben de üşenmedim blog blog takip ettim. Hatta bu satırlarda(bu kalıbı kullanmaya bayılıyorum) olayı anlatmıştım. Baya' bi bloga girdim çıktım, sonunda abidik bu blogda rastladım zehrin kaynağına. Yazar olaya direk "mimlenmişim şöyle böyle ben de şunu bunu mimliyorum" diye girmiş. Yani bişey uyduruyosan biraz güven kendine, Serious Sam gibi "biz düşündük, başlatıyoru zaabi" havasıyla aç perdeyi. Hayır sonra ben kızıyorum ve ben kızdığımda bebek, hiç iyi şeyler olmaz.

Buraya kadar sabredip okuyabildiyseniz yuh lan size. Uzun süre yazmayınca böyle yazabildiğim anlarda abartıyorum çünkü. Laf salatası gibi geliyor. Ama utanmadan da yayınlıyorum. Sam diyor ki, (Sam Amca değil) "sizi anlatan, tekrar tekrar okuduğunuz, alıntılarını her yere yazdığınız, etkisinden hayatınız boyunca kurtulamayacağınızı düşündüğünüz beş kitabı listeleyin". Bir de şart koymuş, en fazla 5 tane. Ben 5'i bile bulamam belki ama bunu bir eksiklik olarak görmüyorum. 5 kitap çok lan. Ben olaya dalıyorum biraz açılınca boy veririm :gözkırp

4. Kara Kitap - Orhan Pamuk:

Belki bilindik şeyleri tekrar etmiş olacağım ama Pamuk'un İstanbul'u ve atmosferini betimleyişi ile Galip'in duygularının sadeliği ile Rüya'yı arayışı hakkındaki her şey bu kitabın bende derin izler bırakmasının en büyük etkenlerinden idi. Galip-Rüya-Celâl üçgenine girmiyorum bile. Gerçekten çok dahice bir kurgusu ve güçlü bir dili vardı(doğal olarak).

"O zaman, kibritimi bir daha yakmadan gerisin geriye şehrin ışıklarına dönerken, felâket anlarında ölümü karşılamanın en mutlu yolunun bu olduğunu düşünerek uzak bir sevgiliye acıyla sesleneceğim: Canım, güzelim, kederlim, felâketler zamanı gelip çattı, gel bana, nerede olursan ol, ister sigara dumanıyla dolu bir yazıhanede, ister çamaşır kokan bir evin soğanlı mutfağında, ister dağınık mavi bir yatak odasında, nerede olursan ol, vakit tamam, gel bana; yaklaşan korkunç felâketi unutmak için perdeleri çekili yarı karanlık bir odanın sessizliğinde bütün gücümüzle birbirimize sarılarak ölümü beklemenin zamanı geldi artık."

3. Kürk Mantolu Madonna - Sabahattin Ali

Bu kitabı askerde okuduğum için hatırası başka bende. Ayrıntıları asker dönüşü yazdığım bir yazıda paylaşmıştım zaten. Bu kitaptaki aşk var ya hani, ve o aşkı oluşturan, besleyen ve hararetlendiren nedenler... Hepsi, hepsi o kadar samimi ki... Kürk Mantolu Madonna, bir ruhun yaşayabileceği en ağır aşkı anlatır ve bu aşkın oluşumu da etkileri de gerçekten daha gerçekçidir benim gözümde. Belki bir dosttan duysak bu hikayeyi ya da Rauf Bey bize anlatsa, hikaye kitapta anlatıldığı kadar sarsmaz bizi. Politik nedenlerden ötürü yazarının adı geri plana itildiği için çoğu insanımızın tanışma şansı bile bulamadığı bir roman.

2. Tutunamayanlar - Oğuz Atay

"...elbette çok şey beklediğimi biliyorum her zaman da bekledim her yeni tanıştığım insandan tanışır tanışmaz neler bekledim o daha adımı öğrenmeden ben onunla ilgili hayaller kurdum ümit etmeye başladım hemen ve o insan yanımdan bir dakika bile ayrılınca ben öyle yerlere varmıştım ki hayalimde bu ayrılmayı bir ihanet saydım gücendim..."

Çok iddialı olacak ama bu kitabı okumak bir ayrıcalıktır benim gözümde. Sevmek ya da sevmemek değil, okuyabilmiş olmak. Toplumumuzun başına böyle şeyler belki 50, belki 100 senede bir gelir çünkü.

1. Fernando Pessoa - Huzursuzluğun Kitabı:

Bu kitap var ya, bu kitap benim lan işte. Bildiğin ben yani. Ben = bu kitap. Bu kitap = ben. 2xBu Kitap = Ben x(4/2). O derece yani. Nesini yazayım, hep yazıyorum ben zaten buraya. Yarısının altını çizmişimdir bu kitabın. Diğer yarısına katılmadığım için değil, desen olsun diye! Bu kitap, ah bu kitap. Hatırası da başkadır. Askere giderken Kürk Mantosuz Madonna'ya emanet bırakırım, o kitapla beni aşırı özdeşleştirdiği için ihanetinden sonra yaşadığı pişmanlık gecelerinden birinde oturur o kitabı bitirir. Bunu da ilk kez anlatıyorum sanırım burada. Daha ayrıntıları var da konuyu saptırmayayım şimdi. Ne diyorduk, hah Huzursuzluğun Kitabı. İnanın diyemiyorum bir şey. Hem çok tavsiye de etmem. Blogda falan "herkes okusa reröre" demiştim ama yok, herkesin okuyacağı türden bir kitap değil. Çünkü aşırı bunaltır insanı. Adının hakkını fazlasıyla verir. Mesela girişinde bir mektup vardır, Pessoa'nın arkadaşına yazdığı, arkadaşı o mektubu okuduktan 3 hafta sonra intihar eder. Düşünsenize, 1 sayfalık mektup, sizin elinizde yaklaşık 600 sayfalık kitap. Belki ben de intihar ettim. Belki bu yazıyı aylar öncesinden planlayıp yolladım? Her şey mümkün.

"Ve bu koca kitap, upuzun bir şikâyettir. Yazılıp bittikten sonra, Só Şiirleri Portekiz'in en hüzünlü kitabı olmaktan çıkacak."

---------------------------------------------------

Peki kim bu konuda yazsın isterim başka? Hayal Kahvem var tabii ki, saygılar sunuyorum buradan değerli yazarına, Hakan Günday'a başladım Vildan Hanım, Zargana bitti Piç var sırada. Sonra My Land'e gitsin, yaşıtları içinde Tehlikeli Oyunlar okuyan seçilmiş bir kaç değerli insandan birisi o zira, Pinky Freud'a gitsin, part-time Barbie'likten arta kalan zamanlarından birazını ayırır umarım, bir de Düşes'e gitsin, onu okuyup da böyle bi soru karşısında oluşturacağı listeyi merak etmeyen yoktur sanırım.

Son olarak, Supersonik Sam ve ekibine teşekkür ediyorum, en kötü mimlenişimiz böyle olsun. Çayımı okumayı sevenlerin şerefine kaldırıyorum.

Öpüyorum gözlerinizden.

Adını Oskar Koydum

2011-07-05T20:56:00.002+03:00

Adetim değildir.

Herkes Köşesini Kapmış İyi Ama Ben Nası' Büyük Adam "Olucam"?

2011-07-04T22:06:00.000+03:00

Evine çıkan yokuşun başındaki dörtyolun kritik köşesinde manzaraya hakim dükkanı bulunan geveze mahalle bakkalının gözlerini dükkanın her önünden geçtiğinde üzerinde hissederken dükkanın önündeki cinsini bilmediği ağacın iğrenç kokusunu teneffüs eder ve hem dükkana, hem bakkala, hem ağaca olan antipatisi artardı biraz ama nadir uğradığı ve o uğraklarında da "hiç gelmeyirsun, kardeşin nabayır" gibi envai çeşit gevezeliklerle yüzleştiği zamanlardan beri bakkalın önünden her defasında koşar adım geçtiği için o dörtyolda her karşıdan karşıya geçişinde kendisine araba çarpacak olsa bakkalın zil takıp oynayarak dükkanından çıkacağını tahayyül ederdi. Süpermarketlerin cazip fiyatları ve bakkallara nazaran boğuk olmayan atmosferleri gitmeye üşenmeyen herkesi çekiyorken "kriz küçük esnafı bitirdi yeaa" geyiklerinin oluşumuna bilfiil ortak oluyorduysa da süpermarketi tercih edişinin sebebi kriz değildi ve evinden gidiyor olsa belki yolu gene bakkala düşecekti ancak eve inen yolun bünyesinden ayrıldığı cadde üzerindeki süpermarketler onu her otobüsten indiğinde rahatlatmak için otomatik kapılarını sonuna kadar açarlardı bundan daha güzeli süpermarketlerde ne istediğinizi sormazlardı ve evlerine pirinç, salça ve gofret taşıyan bıyıklı ve lacivert mantolu memur aile babaları olurdu. Aşkın Nur Yengi rengi solmuş perdeleri titreten yarı açık camlardan esen rüzgarla içerideki sesini dışarı taşıyorken dışarının gürültüsü de içeri gelmeyi ihmal etmiyordu ve Yengi'nin rengi atıyor, sesi yükseldikçe yükseliyordu oysa ki Tarkan asmaları tavanından sarkan çardakların en faal kullanıldığı yaz mevsimlerinin vazgeçilmeziydi ve düet yaptığı Ajda arabasını tamir eden babaların garajda açtığı radyolardan bangır bangır bağırıyor ve ufak ufak uzuyordu. Yazdıkları ruh halini ifade eden bir insan gün gelip yazmayı bırakıyorsa bu ruhunu okumayı bıraktığı anlamına geliyordu ancak bunun sebebini ne kendisi ne de kendisi biliyordu. Bir kendisi bile olmayan şahıslarsa Sezen Aksu açtılar ve rüzgar ile gezen sesi bastırılan rengi atmış Nur Yengi dengi gibiymişçesine Aksu'yla yarışıyor derken ortalık karışıyor ve şairler atışıyor ama güneş batıyor, güneş doğuyor, haftalar ay oluyor, gene de küsler barışmıyordu.

My Morrissey List

2011-07-02T02:34:00.000+03:00

Morrissey'e beni ilk bağlayan şarkısı: The Last of the Famous International Playboys

Şarkıyla tanışmam "Live at The Hollywood Bowl" konser kaydı üzerinden oldu. Canlı performansı ile stüdyo performansı arasında en çok fark olan şarkılarından birisidir bence.

...Oh, I can't help quoting you, 'coz everything that you said rings true...

...Reggie Kray, Do you know my name? Oh, don't say you don't, please say you do...

En çok düşündüren şarkısı: Irish Blood, English Heart

Sözlerine bakınca insan derinliğinde kayboluyor zaten. Bu şarkının Live at Hollywood Bowl kaydında Amerikan halkı ezgiyi duyunca alkışla tempo tutuyor, bir toplumun özetidir bence o tempo tutuş. Ayrıca ırk ve millet tanımları üzerine yaptığı yaklaşım açısından oldukça iddialı bulmuşumdur her zaman.

...I've been dreaming of a time when / To be English is not to be baneful / To be standing by the flag not feeling / Shameful, racist or partial...

En iyi güne başlangıç şarkısı: First of the Gang to Die

Sabahın köründe uyanıp da durağa olan o yolu alırken hayatımdan bezme noktasına epeyce yaklaşırım her gün. Ama bu şarkıyı verdiysem kulaklığa, uçuyormuş gibi hissediyorum nedense. Bir de Hector bizim aşağı mahallenin çocuğu gibi geliyor bana artık. O derece yakın hissediyorum elemana.

...Such a silly boy...

Her daim bünyeye en çok uyan şarkısı: You Have Killed Me

Anlatılacak çok bir şey yok. You have killed me kısmını önemine binaen tekrarlar, tekrarlar da, sonunda "But I forgive you, Always I do forgive you"yu yapıştırır ya hani. Bir nevi İngiliz arabeski(bkz: English Heart).

...Yes I walk around somehow / But you have killed me...

Girişine en çok bayıldığım şarkısı: That's How People Grow Up

Tek girişi değil tabii. Ama baştaki o kadın sesi var ya, bitiyorum işte ona. Bu şarkıda ayrıca gençlik heveslerine yaptığı gaddar yaklaşımı seviyorum.

...For a love that never comes / From someone who does not exist...

Diğerlerine nazaran en iyi gitar rifflerini barındıran şarkısı: The More You Ignore Me, The Closer I Get

Belki lirikal anlamda beni diğerleri kadar çok ifade etmese de nerdeyse diğerleri kadar dinletiyor bu şarkı bana kendini. Özellikle diğer Morrissey şarkılarına nazaran daha şiirsel bir yanı var ya, biraz da ondan sanırım. Demek istediğim:

...When you sleep

I will creep

Into your thoughts

Like a bad debt

That you can't pay

Take the easy way

And give in

Yeah, and let me in

It's war(It's war, It's war, It's war, It's war...) ...

En geniş kitleye -ergenler dahil- hitap eden şarkısı: Let Me Kiss You

Ben sende karar kıldım, bu yüzden istersen beni başkasının yerine koy ben razıyım derken ziyadesiyle arabesk bir tavır takınıyor Morrissey bu şarkıda. En sağlam vurguyu da sonda yapıyor zaten:

...But then, you open your eyes, and you see someone that you physically despise / But my heart is open, my heart is open to you...

Daha çok şey yazabilirim bu dizelerin üstüne ama sonu gelmez diye korkuyorum.

Bir de gene Hollywood Bowl kaydında "Say, would you let me cry on your shoulder / I've heard that you'll try anything twice" kısmını "I've heard that you'll try anyone twice" şeklinde söylüyor, öylesi çok çok daha manidar değil mi?

Yeni keşfettiğim: People Are The Same Everywhere

Usta Haziran ayında 3 yeni şarkı kaydetmiş. Onlardan birisi de bu. Gene Morrissey şarkısı olduğunu belli ediyor, sık tekrar eden mottosuyla mesela. Ritmi diğer şarkılarına göre aşırı hızlı ama sonunda yavaşlayarak mesajı tekrar verişine hastayım ben:

...Yeah, yeah, yeah / It's a shame, it's a shame / That people are the same / It's a shame, it's a shame but / People are the same...

Kelimelerimin kifayetsiz kaldığı... I Have Forgiven Jesus

Bir şey söylemiyorum, söyleyemiyorum.

...Do you hate me, do you hate me, do you hate me, do you hate me...

(İlla ki ismini zikretmediklerim var.)

Tanıştırayım,

2011-05-03T22:16:00.002+03:00

Bizim sektör. Bilgisayar Mühendisleri'ni anlatan bir başka medyayı da daha önce paylaşmıştım.

Resimdeki Ünlü

2011-05-03T21:19:00.000+03:00

Merhaba, ben Beren Saat'in her gün reklam panolarında bin beş yüz kere görmeye mahkum bırakıldığınız koltukaltı. Ve artık ondan bile meşhurum.

Só Şiirleri(m)

2011-05-03T00:16:00.000+03:00

"Ve bu koca kitap, upuzun bir şikâyettir. Yazılıp bittikten sonra, Só Şiirleri Portekiz'in en hüzünlü kitabı olmaktan çıkacak."*

İki gün deyip geçmemek lazım, çok şey değişebilirmiş iki günde insanın hayatında. Yanıbaşındakiler seni sebepsiz yere üzer iken onlardan beklediğin sevginin ve dostluğun katbekat fazlasını 1758.712 kilometre ötede bulabilirmişsin mesela. Mesafelere inat mesafeler kat edilebilirmiş meğer.

O ana değin bin nasihatına şahit olup da bir musibetiyle müşerref olamadığın bencilliğin aniden kurbanı olabilirmişsin. Kendileri tatmin oluncaya kadar sınır tanımazmış insanlar meğer. Seni düşündüğünü söyleyenlerin hepsi beni düşün demek istermiş aslında. Ve bunun için gerekiyorsa seni bile ezip geçerlermiş.

Cesurun ihanetini korkağın sevgisine yeğler oldum artık. Zeten sevgi dediğin, aşk dediğin nedir ki? Sevgili dediğin nedir? En kralı bile damakta çeyrek kokoreçten fazla tat bırakmaz -diyemeyeceğim ben doymadan kalkmam masadan yarım yapalım şunu usta. Beni üzenler gün gelip de mutsuzlukla lanetlendiklerinde zannederler ki en büyük hatayı beni üzerken yaptılar, hayır öyle değil, beni tanımaktır aslında en büyük hata. Beni tanıdıktan sonra üzmek kaçınılmaz zaten.

Asla Süperman olmadım ama her şeyi düzeltecek gücüm vardı. Sabır sebat meselesi hayat memat meselesine dönmüştü ama hiç eksik olmayan mutsuzluk riskinden korkup mutluluğu ıskaladı insanlar.

Yarım yetti doydum ben, masallara karnım tok artık.

Ve Fernando, sağ olsaydın, bir de benim satırlarımı okusaydın, ölene dek sandığına kapattığın o sayfalara bu cümleleri gene yazar mıydın acaba? Mektubuna gözüm gibi bakıyorum azizim. Bizi bizden başka dinleyen yok.

Şişimdeyim Gücümdürüm

2011-04-19T20:36:00.000+03:00

Başlık için affedin. Şimdi mim diye bi muhabbet var malum blog camiasında. Sağolsun Bleu Silence'nin yazarı Ds' ve Konfigürasyon Mühendisi mimlemiş beni. Şu an kendi ruh halinizi anlatan, bir ezginin melodisiyle ya da bir şiirin satırlarıyla ya da bir veciz sözle ya da bir resimle aktarın diyor zât-ı âlileri. Akşam Galatasaray haftalar sonra kazanmış, sabahında normalde ayakta zor yer bulduğum otobüste oturarak işe gitmişim, iş günü güzel geçmiş, vaktinde çıkmışım, densizin biri arabasını suya sürüp vücudumun yarısını abartısız yıkamasına rağmen sinirim geçmiş, dönüşte iki otobüste bile oturacak yer bulabilmişim(lan!?) ve normal insanlar gibi akşam ezanıyla evime gelmişim, sıcak suyun altında feelin' good mırıldanıyorsam bu şarkı hislerimin tercümanı demektir değil mi?

Birds flying high you know how I feel

Sun in the sky you know how I feel

Breeze driftin' on by you know how I feel

It's a new dawn

It's a new day

It's a new life

For me

And I'm feeling good...

Evet. Geçen Pazartesi işte. Karın tokluğuna :) Lafı gelmedi söylemedim.

Ben de Konfigürasyon Mühendisi'ni mimleyim o zaman.

İhanet

2011-04-16T22:40:00.000+03:00

Masum sevgiliye yapılan ihanet umulduğundan daha kolay gerçekleşir. İçten içe ihanetin sonrasında acı çekeceğine, acı çektiğin için en azından hala iyi bir tarafın kaldığını düşüneceğine inandırabilirsin kendini. Bu şekilde kandırabilirsin vicdanını. Oysa ihanet ettiğinde hiç acı çekmeyeceğin birisine ihanet etmek istersen kim olursa olsun korkarsın. Bunu isterken vicdanının hiç sızlamadığına korkarsın, hiç pişmanlık duymadığına, kendini kolayca kandırabildiğine. Ve kendinde iyi hiç bir taraf bulamazsın. Kendini kaybedersin.

Bir de yeri gelmişken, ihanetin şahidi şarkıdaki gibi her zaman "iki yastık bir çarşaf" olmaz. Daha da kötüsü, bazen ihanetin hiç şahidi olmaz.

Aşk'ın adı en çok şarkılarda kirleniyor.

İroniye Gel

2011-04-09T23:12:00.005+03:00

Kendine "cevabını bildiği soruyu neden sorar insan?" diye sordu.

"Cevabını bildiğini göstermek için." yanıtını aldı.

*"Kendine bile mi?" -"Evet, kendine bile.

Pink Story, Dark Story, Story: Filiz

2011-04-08T23:01:00.000+03:00

Pink Story
Filiz genç ve hovarda bi kızdır. Aşırı uysal ve sessiz olan babası ve onunla neredeyse aynı karaktere sahip annesi de gece eve geç gelmelerine ses çıkaramaz çoğu zaman. Bir gece gene Filiz arkadaşlarıyla geç saate kadar eğlenir. Çıkışta arkadaşları onu evine kadar bırakmayı teklif eder. Tamam der ve arabanın ön tarafına biner. Direksiyonda Sedat, arka koltukta ise Cevdet, Kayhan ve Erdinç vardır.

Eve vardıklarında Filiz arkadaşlarına iyi geceler dileyip arabadan iner. Arka koltukta oturan Cevdet Filiz iner inmez ön koltuğa geçer. Arabanın direksiyonundaki Sedat gaza basar ve yollarına devam ederler.

-Güzel kız ha, der Cevdet. Sedat başıyla onaylar. Kayhan başı öne eğik hülyalara dalmıştır. İçlerinde Filiz'e karşı duyguları en yoğun olan odur zira. Cevdet aynadan göz ucuyla Kayhan'a bakar. Sesini çıkarmaz. Erdinç'se pencereden dışarıyı gözetlemektedir.

Kayhan'ın evine geldiklerinde Kayhan arabadan iner, arkadaşlarına iyi geceler deyip kapıya yönelir. Sedat arabanın gazına o gece 3. kez basarken Kayhan apartmanın kapısını açmaktadır. Eve girdiğinde ev arkadaşının hala uyanık olduğunu görür. Onunla selamlaştıktan sonra odasına çekilir ve yatağına uzanır.

Kayhan o gece Filiz'i düşünerek uykuya dalar ve rüyasında imkansız aşkı Filiz'le mutlu bir hayatın rüyasını görür. O geceden sonra her gece, Filiz'i rüyalarında görmeye devam eder. Filiz'in Kayhan'a ters düşen hovarda karakteri, Kayhan'a gün geçtikçe daha çok acı verir ve bir süre sonra bu arkadaş çevresinden uzaklaşmak zorunda kalır. Orta halli bir iş bulur, ailesi orta halli ve yumuşak başlı bir iyi aile kızıyla başgöz eder. Evlenirler. Sessiz ve uysal karı-koca, sakin bir yaşantı sürerler. Bir gün bir kız çocukları olur. Kayhan hala her gece rüyalarına giren, bazı geceler adını sayıkladığı ancak bunu karısı ve okuyucudan başka kimsenin bilmediği Filiz'in adını verir kızına.

Filiz büyür, büyüdükçe güzelleşir. Nihayet gece gezmelerine gidecek çağa gelir.

Filiz genç ve hovarda bi kız olur. Aşırı uysal ve sessiz olan babası ve onunla neredeyse aynı karaktere sahip annesi de gece eve geç gelmelerine ses çıkaramaz çoğu zaman. Bir gece gene Filiz arkadaşlarıyla geç saate kadar eğlenir. Çıkışta arkadaşları onu evine kadar bırakmayı teklif ederler. Tamam der ve arabanın ön tarafına biner. Direksiyonda Sedat, arka koltukta ise Cevdet, Kayhan ve Erdinç vardır.

Arabanın direksiyonundaki Sedat gaza basar ve yollarına devam ederler.

Dark Story
Filiz genç ve hovarda bi kızdır. Aşırı uysal ve sessiz olan babası ve onunla neredeyse aynı karaktere sahip annesi de gece eve geç gelmelerine ses çıkaramaz çoğu zaman. Bir gece gene Filiz arkadaşlarıyla geç saate kadar eğlenir. Çıkışta arkadaşları onu evine kadar bırakmayı teklif eder. Tamam der ve arabanın ön tarafına biner. Direksiyonda Sedat, arka koltukta ise Cevdet, Kayhan ve Erdinç vardır.

Eve vardıklarında Filiz arkadaşlarına iyi geceler dileyip arabadan iner. Arka koltukta oturan Cevdet Filiz iner inmez ön koltuğa geçer. Arabanın direksiyonundaki Sedat gaza basar ve yollarına devam ederler.

-Güzel kız ha, der Cevdet. Sedat başıyla onaylar. Kayhan başı öne eğik hülyalara dalmıştır. İçlerinde Filiz'e karşı duyguları en yoğun olan odur zira. Cevdet aynadan göz ucuyla Kayhan'a bakar. Sesini çıkarmaz. Erdinç'se pencereden dışarıyı gözetlemektedir.

Erdinç'in evine geldiklerinde Erdinç arabadan iner, arkadaşlarına iyi geceler deyip kapıya yönelir. Sedat arabanın gazına o gece 3. kez basarken Erdinç apartmanın kapısını açmaktadır. Eve girince annesi salondan uykulu gözlerle gelir. Gene oğlunu beklerken uyuyakalmıştır. Ufak bi tartışma geçer aralarında, sonra Erdinç odasına çekilir ve yatağına uzanır.

Erdinç o gece Filiz'i düşünerek kendini çoğu yalnız ve sessiz genç erkeğin yaptığı gibi tatmin eder. O geceden sonra her gece, hayatında bir daha asla görmeyeceği Filiz'i düşünerek kendini tatmin etmeye devam eder. Orta halli bir iş bulur, ailesi orta halli ve yumuşak başlı bir iyi aile kızıyla başgöz eder. Evlenirler. Sessiz ve uysal karı-koca, sakin bir yaşantı sürerler. Bir gün bir kız çocukları olur. Erdinç kızına her gece aklına ve kanına giren Filiz'in adını verir.

Filiz büyür, büyüdükçe güzelleşir. Nihayet gece gezmelerine gidecek çağa gelir.

Filiz genç ve hovarda bi kız olur. Aşırı uysal ve sessiz olan babası ve onunla neredeyse aynı karaktere sahip annesi de gece eve geç gelmelerine ses çıkaramaz çoğu zaman. Bir gece gene Filiz arkadaşlarıyla geç saate kadar eğlenir. Çıkışta arkadaşları onu evine kadar bırakmayı teklif ederler. Tamam der ve arabanın ön tarafına biner. Direksiyonda Sedat, arka koltukta ise Cevdet, Kayhan ve Erdinç vardır.

Arabanın direksiyonundaki Sedat gaza basar ve yollarına devam ederler.

Story
Filiz genç ve hovarda bi kızdır. Aşırı uysal ve sessiz olan babası ve onunla neredeyse aynı karaktere sahip annesi de gece eve geç gelmelerine ses çıkaramaz çoğu zaman. Bir gece gene Filiz arkadaşlarıyla geç saate kadar eğlenir. Çıkışta arkadaşları onu evine kadar bırakmayı teklif eder. Tamam der ve arabanın ön tarafına biner. Direksiyonda Sedat, arka koltukta ise Cevdet, Kayhan ve Erdinç vardır.

Eve vardıklarında Filiz arkadaşlarına iyi geceler dileyip arabadan iner. Arka koltukta oturan Cevdet Filiz iner inmez ön koltuğa geçer. Arabanın direksiyonundaki Sedat gaza basar ve yollarına devam ederler.

-Güzel kız ha, der Cevdet. Sedat başıyla onaylar. Kayhan başı öne eğik hülyalara dalmıştır. İçlerinde Filiz'e karşı duyguları en yoğun olan odur zira. Cevdet aynadan göz ucuyla Kayhan'a bakar. Sesini çıkarmaz. Erdinç'se pencereden dışarıyı gözetlemektedir.

O geceden sonra Erdinç bir daha o arabadaki kimseyle görüşmez. Kendi dünyasına çekilir. Bir süre sonra evlenir ve bir kız çocuğu olur.

Cevdet, Filiz'in peşine takılır. Fazla geçmeden yakınlaşmaya başlarlar ve ailelerinden habersiz bir birliktelikleri olur. Filiz Cevdet'ten hamile kalır ve bunu haber alan ailesi Cevdet'in ailesinin kapısını çalar. İki genç ailelerinin zoruyla evlendirilir. Filiz doğum esnasında ölünce, Cevdet doğan kızına karısının adını verir.

Kayhan, Cevdet'le Filiz'in yakınlaşması sonrasında bu arkadaşlarından uzaklaşır. Bir gün kızını okuldan alırken kızı ayağını burkar ve Kahyan bir taksi çevirir. Taksinin direksiyonunda Sedat vardır. Babası iflas ettikten sonra oğlunun arabasını da satmak zorunda kalmıştır. Geçim derdine düşen Sedat, taksi şoförlüğü yapmaktadır. İki eski arkadaş, birbirlerini görünce çok şaşırırlar.

Arabanın direksiyonundaki Sedat gaza basar ve yollarına devam ederler.

How My Brain Works

2011-04-08T22:05:00.001+03:00

Bu satırlara en büyük ihaneti her gece yatmadan önce yapıyorum. Her gece yatağa uzanmamla başlayan düşünme faslım esnasında aklımda birdenbire bir düşünce beliriveriyor mesela, bu gene iyi. Çünkü düşünceyi kontrol etmek kolay, hemen telefona not düşüp ertesi gün hatırlayabiliyorum. Ancak üşenme ihtimalim yüksek, çoğu zaman yarı şuursuz bir halde dahi olabiliyorum. Dolayısıyla bir daha ne zaman aklıma geleceği meçhul bu düşünce zihnimin bataklığına gömülebiliyor. Bu ihanetin bir boyutu.

Diğer bir boyutu var ki bu biraz da zihnimin bana bir ihaneti aslında. Brütüs Sezar'ı bıçaklarken, Porcia da Brütüs'ü bıçaklıyormuş gibi. Şöyle ki bazen zihnimde bir resim beliriveriyor, harita gibi, ya da senaryo gibi, çizgi roman gibi, ne bileyim, anlatılamayacak ama çok şey anlatacak bir biçimde. Bu çoğunlukla bir hikaye oluyor. Kahramanları gerçek hayattan ancak senaryosu beynim tarafından üretilen. Bu hikaye o an zihnime en mükemmel biçimde geliyor, her şeyiyle tastamam, kahramanları tamam, senaryosu tamam, mantık hatası yok, olabilecek en iyi şekilde yani. Bu bir kaç saniye sürüyor, sadece bir kaç saniye. Bu saniyelerden sonra gelen her salise tüm detayları yavaş yavaş alıp götürüyor zihnimden. Bazı geceler bu belirmenin coşkusuyla yatağımdan fırlayıp klavyeye sarıldığım oluyor mesela, ancak sanki bastığım her tuş hikayeden bir satır siliyor. Yazarken ne yazdığımı unutuyorum, bir paragrafın sonuna geldiğimde biraz önce kendim bir kahramanıymışçasına zihnimde yaşadığım, salt kendi zihnimin ürünü olan hikaye bana yabancı gelmeye başlıyor.

Evet, sizin gibi ben de anlamıyorum bu durumu. Zihnin röntgeni icat edilirse bir gün, her gecenin sonuçlarını buraya yükleyip paylaşırım sizinle.

Re:Rö:Re:Rö:Re:Önemli!!!

2011-03-27T00:59:00.001+02:00

Merhaba blog dünyamın çok değerli sayın sevgili saygıdeğer takipçileri. Naber? Bugün sizlerle, zaten bildiğiniz bir konuya, benim ne kadar iyi kalpli bir insan olduğuma değineceğiz.

25 Mart-3 Nisan arasında Atatürk Kültür Merkezi'nde 5. Ankara Kitap Fuarı var. Ankara'da yaşayıp da "ilk dördü ne zaman oldu lan?" diyenlerdenseniz sizleri sevgiyle kucaklıyorum. Fırsat oldu bugün fuara gitme şansını yakaladım(olaya bak). Fuar beklediğimden sönüktü açıkçası, ayrıca standlar arası acayip sıkışık olduğundan tıkış tıkış bi durum söz konusuydu. Lakin gezelerken anonstan Emrah Serbes'in imza günü olduğunu duyduk ve bu vesileyle Behzat Ç. serisinin ilk kitabı olan "Her Temas Bir İz Bırakır"ı da alıp imzalatmış olduk. Caps ver diyenler için gelsin sıradaki resim:

Öte yandan yeni bir tarayıcı edinmemle sizlerle paylaşmak isteyip de paylaşamadığım nice şeyleri paylaşabilme fırsatını bulmuş bulunmaktayım. Uzun cümleleri severim. Yaşım 22, işsizim. İşte ilk etapta(bir alttaki postu saymazsak) Newsweek Türkiye'nin hazırladığı "Kenti Kentine Bir Dünya" isimli ve kitapseverlerin hoşuna gideceğini düşündüğüm kentlerle ilişkili kitaplardan bahseden dosyayı taratıp internete yükledim, daha sonra da önceden taratıp da paylaşmaya fırsat bulamadığım Empire Türkiye'nin "Tüm Zamanların En Muhteşem 500 Filmi" dosyasını internete yükledim. İkisine de fotoğraflarına tıklayarak ulaşabilirsiniz.(İki dergi arasındaki ortak noktayı bulana sürpriz hediyeler.)

Son olarak şu sıralar okumakta olduğum Oblomov'dan şu mükemmel paragrafı paylaşmadan geçemeyeceğim:

"Istırabına sabırla katlanırdı, çünkü nedenini başkalarında değil, kendinde arardı. Sevinçleri de yoldan çiçek toplar gibi koparır ve daha solmadan atardı; böylece her zevkin dibindeki acı tortuyu tatmazdı."

Kim Neden Nobel Aldı?

2011-03-26T20:32:00.000+02:00

Gene Newsweek Türkiye arşivinden.

2011-03-17T14:52:00.001+02:00

"Yutkunursan ihaneti, ihanet boğar seni..."

Akıyor Zaman

2011-03-17T00:09:00.000+02:00

Dostum, bu olmuş. Mesela şu, ya da şu. Olmuş olmuş.

The Last Goodbye

2011-03-15T09:58:00.002+02:00

Merhumu Nasıl Bilirdiniz?

2011-03-12T22:26:00.000+02:00

İnsanları nasıl tanırız? Onlar hakkındaki hükümlerimiz nasıl oluşur? "Seni yanlış tanımışım" ne demektir? "Beni hayal kırıklığına uğrattın." ne demek?

Kimse kimseyi ortalama 60 yıllık insan ömrüne bakıldığında bir kaç ay gibi kısa, kısacık kalan bir sürede tanımaz. Tanıyamaz. İnanır sadece. O kişinin iyi olduğuna inanır. Ya da kötü. Dürüst olduğuna inanır. Cesur olduğuna inanır. Asabi olduğuna belki, ya da sabırsız olduğuna. Vesaire, vesaire. Neye göre inanır peki? İsteklerine göre. "-İnanıyor musun? +Hayır, inanmak istiyorum." Hayat böyledir işte. İnsanları tanımak için yeterli sabrımız olmadığından inanmak suretiyle tanımış gibi yaparız, işin kolayına kaçarız. Ya da (toplamda az da olsa) çok tanıdıklarımızdan yola çıkarak az tanıdıklarımız hakkında da hazır hükümlere varırız. Bu yüzden aylar sonra hala hayal kırıklığına uğrayabiliriz, hala düşüncelerimiz değişebilir. "İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar." der Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna'sında. İşte bir insanı tanımak istediğimizde de bu güçlüğü bildiğimizden inanmayı seçmek kolayımıza gelir.

Sonuç ne olur peki? Hayal kırıklıkları. Bu yüzden en doğrusu ne kadar az hayal kırıklığı yaşamak istiyorsak o kadar az tecrübelerimize başvurmak, o kadar az inanmak ve o kadar çok bakmaktır karşıdakine, başka insanların onun üzerine düşen gölgesine değil.

Tanıştığımıza memnun oldum.

Esprilerime Laf Edenler!

2011-03-12T11:49:00.002+02:00

Hiç bi video beni bundan daha iyi anlatamazdı.

Tunç Devri

2011-03-11T02:19:00.000+02:00

"Kaç yıl sonra başlayacağını henüz bilim adamlarımızın kesinlikle tespit edemediği tunç devri, halkımız için bir altın devri olacaktır. Bir kısım ilahiyatçılara göre bu devir, İsa’nın İkinci Gelişi’yle aynı zamana rastlayacaktır. Tunç devrinde insanlarımız arasında, birinci sınıf vatandaş, ikinci sınıf vatandaş ve halk şeklinde yapılan ayrım ortadan kalkacaktır.

...

Herkes istediği mesleği seçecektir. Ressam olmak isteyenler reklamcı, yazar olmak isteyenler mühendis, mimar olmak isteyenler iktisatçı, meyhaneci olmak isteyenler hukukçu, hukukçu olmak isteyenler tezgâhtar, adam olmak isteyenler uşak ve dilediği gibi yaşamak isteyenler rezil olmayacaklardır."

Tutunamayanlar Sayfa 244 (BEŞİNCİ ŞARKI/Mısra 542:.....tunç devri)

Editörün notu: Yazarın satırları arasında hem mühendis hem yazar olmak isteyenlere dair bir kayda rastlanmamıştır.

rüyamda dün gece seni gördüm

2011-03-10T02:11:00.000+02:00

şarkı değil. eviniz müstakildi. tek katlı, bahçesi geniş. bahçenin ön tarafının zemini sert topraktı, açık bir alan. eve yaklaşmadım. geceydi. yakınlarda bir yerde halı saha vardı. top oynuyordu gençler, onların bağırışmaları çalınıyordu kulağıma.

baban geldi. bir şeyler konuştuk ama hatırlamıyorum. sonra baban gitti. ben çok tedirgindim.

sonra sen geldin. dedin ki "babama ne söyledin bilmiyorum ama seni çok sevmiş." gönlüme nasıl su serptin bilemezsin. çok seviyordum rüyamda seni, daha önce kimseyi sevmediğim bir şekilde. hayatımda gerçek aşkı hiç tatmadığımı biliyorum ama rüyamda tadıyordum, ve anlatıldığı gibi bir duyguydu gerçekten. ya da rüyamda o duyguyu anlatılanlara göre yaşıyordum, ama mutluydum işte. seni daha fazla sevdikçe senden bir şeyler eksilecekmiş gibi, sevmeye bile kıyamazcasına... ama baktıkça daha çok, daha çok severcesine...

çok rahatladım. "şimdi git," dedin. "git, sonra gene konuşuruz."

gittim. içimden gelen o arzuyu ilk kez reddetmeden: koşarak gittim. koşarken halı sahanın yakınından geçtim, ışıkları yolumu aydınlatıyordu. ve ben gecenin bir yarısı, aşık ve mutlu, koşarak evime gittim.

2011-03-09T09:48:00.001+02:00

palovera.

Huzursuzluğun Kitabı'ndan Alıntılar (II)

2011-03-09T00:02:00.000+02:00

"Fazla hayal kuran bir adam, hayaline gerçeklik katmaya ihtiyaç duyar. Hayale gerçeklikle birlikte, gerçekliğin dengesini de katmak zorundadır. Hayale gerçekliğin dengesini katarsa, bu sefer de hayatın gerçekliğinden olduğu gibi hayalin gerçekliğinden de ve gerçekdışı hayattan olduğu kadar hayalin gerçekdışılığından da muzdarip olur.

Hülyamın en derin yerinde, iki kapılı odamızda bekliyorum seni; bana doğru geliyorsun ve hayalimde sağ kapıdan giriyorsun; geldiğin vakit soldaki kapıdan girersen, bu bile hayalimle senin aranda bir fark yaratır. İnsanlığın bütün trajedisi bu küçük örnekte yatıyor işte, düşüncelere daldığımız sırada yanımızda olanların, asla düşündüğümüz gibi olmadığını ortaya koyuyor bu."

"Date a Girl Who Reads"

2011-03-08T23:55:00.000+02:00

Rosemarie Urquico. Yazar değil. Blog yazıyor-muş, onu da bırakmış. Ama bir yazısı internette epey popüler. Kesin çoğunuz benden çok önce okumuşsunuzdur, en son gören bensem dert değil.

Hani şu şekilde başlayan yazı:

"Date a girl who reads. Date a girl who spends her money on books instead of clothes. She has problems with closet space because she has too many books. Date a girl who has a list of books she wants to read, who has had a library card since she was twelve."

Ve devamını da şu linkten okuyabilirsiniz.

Ben şunu eklemek istiyorum ki öyle bi kız yok. Yani var ama ilişki kurabilecek sabra ve anlayışa sahip değil. İnsanları roman karakterleri gibi kolayca okuyup çözümlemek istiyor, çabuk yoruluyor, çabuk sıkılıyor. Sadece kızlar için söylemiyorum bunu, bu yazıdaki gibi okumakta ayrı bir boyuta geçen herkese olabilecek bir şey bu bence.

*Yazarı merak eden varsa burada bir şeyler geçiyor.

**Ha bir de, bu hanım kızımız yazıyı şuna cevaben yazmış diyorlar. Ama ben artık okumuyorum lan, date a girl huyu huyuna suyu suyuna demiş atalarımız.

***Hem eskiden date mi vardı?

Hayaller, hayaller.

2011-03-01T19:05:00.000+02:00

Şu bir gerçek ki, hayat onu sadece sorguladığın zaman değil, yaşadığın zaman güzel.

Yatağıma uzanmış düşünüyorum, bir iş bulduğumu düşünüyorum. Pencereden evlerine gelip giden aile babalarına bakıyorum. Akşamları süpermarkete yolum düştüğünde evine pirinç, yağ, şeker alan, çocuklarına çikolata, muzlu süt alan bıyıklı ve lacivert paltolu aile babası memur amcalara bakıyorum. Onları öyle çok seviyorum ki...

Pencereden bakıyorum. Evin karşısındaki bankta bir oğlanla bir kız oturuyorlar. Bir saat sonra bakıyorum, hala ordalar, yalnız bu sefer kız başını çocuğun omzuna koymuş. Rahatsızlık hissediyorum, röntgenci gibi hissediyorum kendimi, utanıyorum biraz hatta. Hemen geriye dönüyorum. Canım sıkılıyor, içim daralıyor. Evin koridorunda bir ileri yürüyorum, bir geri. Bir ileri, bir geri.

Bir iş bulduğumu düşünüyorum. Sabahları 6'da kalk. İyi ihtimalle 7'de. Kahvaltı yap. Erken saatte yapılan kahvaltılardan hep nefret etmişimdir. Süt olur bi kere o kahvaltıda, çünkü annem o saatte üşenmez de kalkar hazırlar. Sonra tost olur. Aç karna gelen o yanık ekmek kokusu kadar içimi bulandıran şey yoktur o saatte. Yesen bir türlü, yemesen bir türlü. Ama işe gideceksin, orası kesin. Annene naz yapıp ilkokuldaki gibi asamazsın okulu, ya da üniversitedeki gibi kendi kafana göre. Patronuna zaten naz yapamazsın. Tıpış tıpış.

İşe gidersin. İşini seviyor olabilirsin, tamam. 9 yaşından beri hayalini kuruyordun nasılsa. Ama işe gidersin işte. İşini sevmek işe gitmeyi sevmek demek değil neticede. Günaydın, günaydın. Bugün nasılsınız? Yo hayır, pek hal hatır soran biri değilim. Genelde buz gibidir mizacım. O yüzden bir süre sonra kimse de hal hatır sormamı beklemez zaten. Ne vardı? Proje. Devam edelim. Patron iş gezisinde değilse kesin gelir. Bugün ne aşamadayım? Bugün şunları şunları şunları yapacağım. Teşekkürler, teşekkürler.

Öğle arası gelir. Şirket yemek veriyorsa iner yersin. Vermiyorsa çıkar yersin. Ya da yemezsin. Öğle yemeği yersen öğleden sonra bir ağırlık çöker çünkü. Kahve. Kahve. Kahve üstüne kahve. Bu meret de ikinci bardaktan sonra ağzında ekşi bir tat bırakır. Su. Su. Su üstüne su.

Saat 4'e yaklaştığında muhtemelen ofisteki herkes gibi sen de bitirmişsindir o günkü işlerini. Kimse ertesi güne yatırım yapmak istemez. Çıkış saati çoğu şirketteki gibi 6. 2 saat oyalanırsın.

Çıkış. Şirketin servisi? Var mı bilmem. Babamdan arabayı aldıysam o da güzel. İkisi de yoksa? Sırtında laptop çantası, istikamet dolmuş durağı. Ankara, EGO'ya da binilebilir. Hepsi dolu neticede, iş çıkışı. Arabayla dönsen trafik, dolmuşla dönsen hem sıkışıklık hem trafik.

Eve dönersin. Yemek? Olur yerim. Saat kaç? 7 ya da 8. 12'de yatman gerek. Film mi izleyim, dizi mi? Yoksa maç mı vardı? Arkadaşlarla dışarıya çıksam? Hangi arkadaşlar? Burası Ankara.

29 gün daha yaparsın bunları. 30. gün iş çıkışı istikamet banka. Belki öğle arasında da gitmiş olabilirsin. Paranı koyarsın cebine. Belki de koymazsın, kartta durur. Bu ay ne alsam?

Bi playstation alsam? Ama önce bi plazma TV lazım. Boşversene, yaz geldi, bence sen üstüne başına bişeyler al. Bu saat de ne zaman baksam 1 saat geri. Şaşmaz yalnız, tam 1 saat. Bi saat mi alsam? Dur dur, telefonu yenileyim, askerdeyken eskisini abim çarpmış. Ne alsam? Saat? Telefon? Elbise? Plazma TV? Playstation? Hepsi birden? Olmaz tabii. Taksitle? O zaman her ay aldığım para gider taksite. Ne yapmalı, ne yapmalı... Kitap alsam? Her şeyi yaptın bunca işin gücün arasında kitap okumak kaldı. Çok ayıp. Çok ayıp. Bir kaç koleksiyonluk DVD? Olabilir. Ne zaman izleyeceksin? Bilmem. Ne zaman boşsun? Bilmem.

1 ay, 2 ay, 3 ay. 1 mevsim, 2 mevsim, mevsimler geçerken. Umut Kaya yeni albüm yapmış duydun mu? Umut Kaya? O da kim? Ben tek Umut tanırım o da Umut Sarıkaya. Onu mu dedin yoksa? İnan bilmiyorum. Zaten adını da şarkıyı Google'da aratıp buldum. Google'a erişebiliyor muyuz hala? Of zamanlar karıştı. Paralel evrendeysek olabilir.

Durdun, sordun. Düşündün, hayal kurdun. Hayal kurmak neden güzel? Seni olduğun yerden çekip götürdüğü için mi? Hayır. Benim hayallerim neden güzel? Çünkü onları bir kez beynimde canlandırdıysam, asla gerçekleşmiyorlar. Böylece ben de gerçekleşmesini istemediğim şeylerin hayalini kuruyorum.

Ertesi sabah. Telefon çalar: Efendim? Bugün? Elbette müsaitim! Kubilay Bey, yarın gelin başlayın. Teşekkürler, teşekkürler. Bu projemizde şunları şunları şunları yapacağız. Ne çabuk bitirdiniz? Size bu ay prim verelim. Yeni projemizde x hanımla çalışacaksınız, kendisi de yeni mezun. Merhaba x hanım, hanım demeyelim, ikimiz de genciz. Ne kadar güzelsiniz. Öhm, yok o kadar değil. Yok yani, o kadar güzel değilsiniz demek istemedim, o kadar uzun boylu değil. Bu akşam iş çıkışı napıyorsun? Yemek yiyelim mi? Anne, ben geldim. Bu kutu da ne? Babam eve plazma TV almış. Epeydir aklındaydı. Hemen siparişi verelim. Playstation 3-4 gün sonra gelir. Doğum günü hediyem sevgilimden kol saati. Annem gömlek almış. Abim Star Wars DVD Box Set. Babamı kandırsam telefonu da ona yıkarız belki.

Bunun hayalini kurmasaydım keşke.

Hepinizi Gözlerinizden Öpüyorum (K)

2011-03-01T14:00:00.001+02:00

Denilen o ki yasağı şu anda sadece Superonline uyguluyormuş ancak yakında diğer internet sağlayıcılarına da bu karar bildirilecek ve onlar da yasağı uygulayacakmış. Yani DNS aramaya falan başlayabiliriz. Bilmiyorum belki de eski DNS ayarları ile sorunsuz da bağlanabiliriz.

Her neyse kısa kesiyorum, sizi nasıl severim bilirsiniz. Muhtemelen çoğunuz biliyordur da her ihtimale karşı blogunuzun yedeğini almayı anlatayım dedim. Yedek alırken 2 dosya lazım bize, bir tanesi blogun kayıtlarının yedeği, diğeri blogun şablonunun yedeği. İkisini de ayrı ayrı nasıl yedekleyebilirsiniz görüntülü olarak anlattım.

İlk olarak http://www.blogger.com/home adresinden erişebildiğimiz "Blogger Kumanda Paneli"ne gelelim. Hepiniz biliyorsunuz nasılsa burayı eheh.

Oradan ayarlar bölümüne gelelim.

Temel ayarlar sekmesinde "Blogu dışa aktar" diye bir seçenek var. Daha sonra blogu geri yüklemek isterseniz de "Blogu içe aktar" seçeneğine tıklayıp yedeklediğiniz dosyayı seçeceksiniz mesela. Evet.

İşte buradan da "Blogu Yükle" diyoruz, karşımıza dosya indirme penceresi çıkacak, .xml uzantılı bir dosya olacak bu. Bunu kaydedin, mumyalayın, saklayın.

Sonra "Tasarım" sekmesine gelip blogun şablonunu yedekleyelim. Alttaki "HTML'yi düzenle" seçeneğine tıklıyoruz.

Oradan da "Tam Şablonu İndir". Gene bir .xml dosyası gelecek, onu da indirin, mumyalayın, saklayın.

Evet.

Huzursuzluğun Kitabı'ndan Alıntılar (I)

2011-02-28T22:15:00.000+02:00

Kitap tekrar elime geçince fark ettim de, kitabın gerçekten yarıya yakınının altını çizmişim. Kitabı benden başkasının okuyamayacağı bir hale getirmiş bu yaptığım ama okumak isteyene de yenisini hediye ederiz ne olacak? Herkeste bir Huzursuzluğun Kitabı olmasından yanayım zira.

İnsan, ilginç ya da yararlı ne anlatabilir? Başımıza gelmiş olan şeyler, ya herkesin başına gelmiş ya da yalnızca bizim başımıza gelmiştir; ilk durumda bayatlamıştır, ikinci durumda da bizden başkası anlayamaz onları.
Büyük tutkularım, sınırsız düşlerim oldu -ama o kadarı çıkrıklarda, terzi kızlarda da vardır, çünkü bütün dünya hayal kurar: Bizi birbirimizden ayıran şey, o hayalleri gerçekleştirecek gücümüzün ya da kendiliğinden gerçekleştiklerini görecek kadar şansımızın olup olmamasıdır.
...Ben olmadığı için bütün dünyaya imreniyorum...
Romantizmin bütün kötülüğü, bize gerekli olan şey ile arzuladığımız şeyi birbirine karıştırmasıdır.
...kalemi açacak duygusallık yok bende...
Düşlerim saçma birer sığınak, yıldırıma karşı şemsiye açmaktan farkı yok.
Biz aslında insanları sevmeyiz. Sevdiğimiz, bir insan hakkında oluşturduğumuz fikirdir. Kısacası kendi uydurduğumuz bir kavramı -ve sonuç olarak kendimizi sevmekteyizdir.

"Ölü hayatımın olanca ağırlığını duyuyorum üzerimde"

2011-02-28T19:38:00.000+02:00

"Aşkı küçümsemiş Bakire-Kral,
Işığı küçümsemiş Gölge-Kral,
Hayatı elinin tersiyle itmiş Düş-Kral."

Bitirdiğimden beri, hatta çok daha öncesinden, başladığımdan beri Huzursuzluğun Kitabı'ndan dizeler ve satırlar aklımda yankılanıp duruyor. Ne zaman duygu denizlerinin dolgun dalgalarına gark olsam o anki ruh halime göre kitaptan bir cümle ya da bir paragraf zihnimde canlanıyor ve kitabı açıp sayfalarca o paragrafı arıyorum. Sonunda buluyor ve o duyguların gölgesi altında tekrar tekrar okuyorum. Huzursuzluğun Kitabı'nı bitirdiğimden beri hiç bir kitaba başlayasım gelmiyor, yanıbaşımdan ayıramıyorum onu.

Huzursuzluğun Kitabı bir mektupla başlar. Mektup, yazar Fernando Pessoa'nın kaleminden çıkmadır ve bir dosta kendinden havadisler verir. Mektubun her cümlesinin edebi açıdan taşıdığı değer şöyle dursun, mektup bittiğinde sayfanın altına düşen nottaki acı gerçektir beni içinde bulunduğum çıkmazlara sokan: Pessoa'nın bu dostu, mektubu aldıktan 3 hafta sonra intihar etmiştir.

Ben Pessoa'dan uzun bir mektup aldım. Benim adıma yazılmamıştı ama çoğu yerinde bana hitap ediyordu. Bu mektubu okudum ve beynimde yankıları sürüyor. Pessoa bana bunları yazarken neyi amaçlıyordu bilmiyorum. Ama o dostuyla benim aynı hazin sonu paylaşmamı istiyor olabilme ihtimali hiç bırakmıyor yakamı.

29 Temmuz 2010 Perşembe

Bu satırları yazdıktan sonra bahsi geçen mektubu benim için o vakitler değer taşıyan birisine emanet etmek zorunda kaldım. Uzun, çok uzun bir süre sonra, şimdiye ise çok yakın bir süre önce emanetimi geri aldım. Ve eski dostum Fernando Pessoa'ya kavuştum. Merhaba, yoldaş.

Arşivden Bir Yazı (H)

2011-02-28T18:02:00.001+02:00

"Su anda olmadik yollarla blogger.coma girmeyi basardim. Klavyemin Turkce olmasina izin vermediklerinden 1 parcayi tasmasin diye kullandigimiz sms diliyle yaziyorum. Buralarda isler iyice b.ka sardi. Gun gectikce daha cok halta erisimimiz engelleniyor. Mp3 siteleri, youtube, myspace derken blogger ve blogspot'a da erisemiyoruz. Ama bu sefer isin arkasinda kim var belli degil. Sadece giremiyoruz, dogru durust bir sey de cikmiyor. En son google problemin farkinda olduklarini ve duzeltmeye calistiklarini soyledi. Google'in bile duzeltmek icin 1 haftadir caba harcadigi bu sorun eger gercekten varsa, tek sebebi bu ulkenin b.ktan altyapisidir. Ama bir sorun oldugundan bile emin degiliz. Belki 'mahkeme' karari bekleniyor ve sonraki asamada yasak yazisini gorecegiz. O zaman ne olacak? Hepimiz wordpresse saldiracagiz. Sonra orasi da yasaklanak. Belki kendi sitelerimizi acacagiz, onlara da birer birer mahkeme karariyla yasak gelecek. Hersey yasaklanacak, googleda arama yapacagiz cikan sonuclara bile giremeyecegiz. Tek acik kalan site google olacak, o da millete arama sonuclarini gosterip acmayarak iskence etmek icin."

Arşivden bir yazı. Lafa böyle girmeyi de acayip seviyorum yalnız. Boru değil 1,5 yıldan fazladırörerö. O vakitler blogspot'a DNS ayarı yapıp dahi erişemiyorduk, o problem belki de gerçekten altyapıdandı, kimse gerçek nedenini öğrenemedi. Fail-i meçhul kaldı. Sonra birisi çıktı "vatanperverliğim tuttu engelledim" dedi. Alkışlar falan.

Mesele şu: Tarih tekerrürden ibarettir lafını yorumlayanlar ikiye ayrılıyor. Birinci kısım bu sözü olduğu gibi kabul edenler. İkinci kısım ise kabul ederken yanına ufak bir not düşenler: Sadece aptallar için.

Bu ülkede tarihin ne kadar hızlı tekerrür ettiğine şahit olmak için hafızamız bir balığınkinden kuvvetli olsun yeter. Politikaya girmeden lafı bitireyim.

Ha bir de, blogun bütün postlarını, şablonu falan yedekledim. Bu yasak ile uzaktan yakından alakalı olan herkese kafam girsin.

Ağlama bebeğim.

Beddua Etme Müjgan'a

2011-02-27T15:32:00.000+02:00

Sevmek budur. Sevmek Müjgan'a beddua etmemektir. Her şeye rağmen.

2011-02-26T22:27:00.000+02:00

Yazmadıkça yazmaktan soğuyorum, buradan soğuyorum. Böyle olsun istemezdim.

"İnsanlar değişir ve bu yanlış bir şey değildir. Bir insan müspet yönde değişiyorsa takdir edilmesi gereken O'dur ancak menfi yönde değişiyorsa yerilmesi gereken ona bu değişimi yaşatan çevresidir." //25 Temmuz 2010 Pazar. Aylar öncesi...

Şarkı

2011-02-24T00:16:00.001+02:00

Çok fena söylemiş çok...

(✔) mısın (-) mı?

2011-02-23T17:47:00.000+02:00

~Censored~ duygudurum: *O ne la bilmiyorum ama vardır işaretle* (✔)
İlgi kaybı: (✔)
Yorgunluk ve enerjisizlik: (✔)

Belirtileri ilk kim fark eder?
Çoğu kez ~censored~ belirtilerini ilk saptayanlar en yakınlarınızdır. Söz gelimi şunları fark edebilirler:

Üzgün göründüğünüzü: *Daha bu sabah aynısını annem dedi işaretle* (✔)
Daha yavaş ve olabildiğince az konuştuğunuzu ve hareket ettiğinizi: (✔)
Karar vermekte zorlandığınızı: *Babamdan meyve suyu isterken vişne mi şeftali mi karar veremedim sayılıyor mu la? İşaretle* (✔)
Belleğinizin zayıfladığını: *Bi fikrim yok* (-_-)

Belirtiler fiziksel olabilir mi?
İştahsızlık: (✔)
Ağrılar: *Yok çok şükür lan korkutma şimdi* (-)
Hipokondri/fiziksel sağlıkla aşırı uğraşma: *Bilmen ki* (-)
Uyku bozukluğu: *Aha yaz yaz* (✔)(✔)(✔)

Bi de çabuk sinirlenme var bence o da bi sebep işaretle: (✔)

Sonuçları ne zaman alabiliyoruz acaba? Şarkı mı istiyonuz? Alın size şarkı:

Çöplük

2011-02-18T00:27:00.000+02:00

"Çöplükte gereken tedbirlerin hiç biri alınmadığı için, 28 Nisan 1993 sabahı saat 10:00 sularında ardı ardına muazzam patlamalar yaşandı. Çöplüğün içindeki organik maddelerin bakteriler tarafından çürümesiyle açığa çıkan metan gazı birikerek sıkışmış, sonunda patlamıştı."

İnsan ruhu çöplük gibidir demeyeceğim, çok sığ ve ucuz kaçar. Ama bazı zamanlar bir çöplüğü andırmaz değil.

Depresyon iki türlüdür: Dışarı yansıtılan ve yansıtılmayan.

Dışarı yansıtılan depresyonun işleyişi basittir: Kişi üzücü şeyler yaşar ve içine kapanır, dünyayla olan ilişkisini minimuma indirir ve normal olamaz, normal davranamaz.

Dışarı yansıtılmayan depresyondan ise çoğu zaman kişinin kendisinin bile haberi olmayabilir. Kişiyi üzen, bunaltan, hayattan soğutan şeyler birer çöp gibidir. Ve insanın hayatında en özen göstermesi gereken şeylerden biridir çöpler. Çünkü etrafa gelişigüzel atıldıklarında sadece dağınıklığa değil kirliliğe de sebebiyet verirler. Çöpler çöp torbasına atılmalı, çöp torbası da ağzı güzelce bağlanarak en uygun yer neresiyse oraya.

Ama insan, ruhunu kirleten bu çöpleri gelişigüzel bir köşeye atarsa bir gün o çöpler o köşede birikir ve yığın haline gelir. Daha sonra bu yığındaki organik maddeler bakteriler tarafından çürütülmeye başlar. Ve bunun neticesinde açığa metan gazı çıkar. Bu metan gazı çöp yığınının içinde biriktikçe birikir. Ve gün gelir ufacık bir kıvılcımda... BUM!

Sinir krizi gibi.

(Sadece) 4 Adımda Konfigürasyon Mühendisi'ni İzlemeyi Durdurma

2011-02-17T23:46:00.000+02:00

Ben üstüme düşeni ve elimden geleni yaptım. Gücenmem, gocunmam. İçim de rahat artık.

Physics & Emotions

2011-02-17T22:24:00.000+02:00

İnsan kalbi en başta vakumlanmış bir poşet gibidir. İçine birisi girince hacmi sıfır olan o poşet genişler ve gelen kişinin hacmi kadar yer kaplar. Herhangi bir nedenden ötürü o kişi poşetten yani kalpten çıktığındaysa önceden olmayan bir şey vardır artık o kalbin içinde: Boşluk. İşte o boşluğu doldurmak için poşetin sahibi başka şey ya da şeyler, o kalbi doldurmak için kalbin sahibi başka kişi ya da kişiler arayışına girer. O boşlukla yaşamayı başaranlarsa aslında hiç izin vermemişlerdir içeridekinin çıkışına. Çıkanın sadece ruhu çıkmış, bedeni kalmıştır, yani hacmi gene aynıdır.

Bu yüzden kalbindeki boşluğu bir kez hissedenler genelde doldurmak için önlerine ilk çıkan kişiyi alıverirler içeri.

Ve gene bu yüzden, kişinin yüreği sevdiği kişi kadar büyüktür.

Dinozorlar Dergisi (3d Gözlük Hediyeli)

2011-02-17T21:01:00.000+02:00

Çocukluğumuzun geçtiği o mahallede başı boyalı ahşap eski bir evde oturmazdık ama bizim çocukluğumuzun da kendine has bir peyzaj mimarisi mevcuttu elbet. Okumayı abim de ben de çok severdik ki 5 yaşında kendi başıma okumayı sökmüş olmam da bu sevdaya ne kadar erken tutulduğumun bir göstergesidir şüphesiz. Her şey okur, su, tarih, yıldız, insan ve fikir, satırlar çift, birinden nur akar; birinden kir. Öyle birer çocuktuk işte ikimiz de. Cin Ali'ler şöyle dursun çocuk dergilerine inanılmaz merakımız vardı ki benim adıma bu merak Miço'yla son bulana kadar ilk günkü gibi devam etti.

Kapıdan içeri bakınca o oda gözümün önüne geliverecekmiş, o akşam yaşadıklarım karşımda bir bir sahnelenecekmişçesine hatıramı taze tutabildiğime göre sinir sistemim o günden hatırı sayılır bir olgunluğa ulaşmıştı belki ama o çocuk saflığını -doğal olarak ve iyi ki- atabilmiş değildim üzerimden. Bu yüzden büyük kuzenim beni öylesine kandırmıştı ki gerçekten annemin beni İstanbul'da onlarla bırakacağını sanmıştım. Öyle inanmak işime geliyordu belki de, kaldı ki hayal gücüm sağ olsun yalnız bırakmazdı böyle durumlarda beni. Sebep mantıklı değildi ama sonuç yeterince cezbediciydi ki insanın mantığı sebeplerin saçmalığını göremeyecek kadar tıkandığında bunun en büyük müsebbibi sonuçlardır zaten. O akşam teyzemlerde o dönem ortalığı kasıp kavuran Jurassic Park'ı izliyorduk da(o zamanlar Cine 5 vardı onlarda ve Digiturk'ler, D-Smart'lar piyasanın içine etmeden önce tekel de olsa bir romantikliği vardı Cine 5'in) abimle ben filmdeki dinozorların isimlerini gözü kapalı sayınca, "vaay bunlar iyi biliyolarmış teyzee, burda bu filmlerden çok çıkıyor, bizde kalsınlar da izleriz ehehe ehehe" yorumu yapmıştı kuzenim. Annem de "kalsınlar" dedi tabii, biz gözlerimiz kalp kalp olmuş bir halde bakıyorken gözlerinin içine. Bir anlığına da olsa o ihtimal zihnimde "her gece kaseyi sere sere Jurassic Park ve bilumum dinozor bilgisi gerektiren filmleri izleme" şeklinde cereyan etti de gerçekten öyle olacakmış, annem bizi teyzemlere bu engin dinozor bilgilerimizle onları da aydınlatalım diye bir süreliğine bırakacakmış gibi geldi bana. Allosaurus'un yedi ceddini bilecek kadar iyi çalışırdı da kafam sırf böyle eblehçe bir nedenden dolayı annemin bizi -teyzem de olsa- bir başkasına emanet bırakacağını idrak edemeyecek kadar çocuktum gene de.

Dinozorların isimlerini o kadar iyi bilmemizin sebebi o zamanlar Dinozorlar adında çok popüler bir çocuk dergisi oluşundandı, Milliyet Çocuk'un çıkarttığı ve "Tarih öncesinin devlerini keşfedin" mottosuyla yayımlanan. Abim de ben de bu derginin katıksız manyaklarıydık ve köy hayatının imkanları fazla elvermediğinden dergi elimize nadiren geçerdi. Şu anda hiç bir eski esvabın ve evrakın arasında dergiye ait en ufak bir kalıntının bulunmama sebebi de muhtemelen dergiyi okuyacak değil yeyip bitirecek kadar sevmeye varan duygularımızdı.

Köyde en çok yaz hayatını severdim zira yaz aylarında tatil vesilesiyle civar evlere uzak illerde okuyan torun tombalak doluşurdu ve aralarında çok iyi anlaştığımız birkaçı illa ki bulunurdu. Bunlardan bir tanesi de Sait'ti ve Sait-abim-ben Barcelona'nın bugünkü orta saha üçlüsünden iyi top çevirirdik o zamanlar. Sait'in Dinozorlar dergisine olan aşkı kendinden mi vardı yoksa çocukcağızı da biz mi alıştırdık bilmiyorum ama hepimiz o yaz Dinozorlar dergisine aşermiştik resmen. Dergi satan en yakın yer 4-5 km uzaktaydı ve bacak kadar boyumuzla oraya yayan gidip gelmeyi göze alacak kadar karartmıştık gözlerimizi. Velhasıl kelam, sıcak bir yaz günü kimseye çaktırmadan çıktık yola.

70-80 haneli bir köyde 3 çocuğun kayıp olduğunun anlaşılması ne kadar sürer? Annemin kendine yaptığı "bi yerlerde oynuyorlardır" tesellisi yetersiz kalınca durumu babama intikal ettirmesi, köyde ufak çaplı bir arama ve çocukların köy dışına firar etme ihtimallerinin kendini iyice belli etmesi, araba bulunması ve yola çıkılması ne kadar sürdü bilemem ama bizim ilçeye giriş yapmamıza en fazla 5 dakika vardı. İlçenin bizim köy tarafından olan girişinde yol üzerinde altından su kanalı geçen bir tünel vardı. İşte o tünelin tam üstündeydik ve umuda kaçışımız sürüyordu, artık yüzlerimiz aydınlanmaya başlamıştı ve "bu sayıda hangi dinozor kapak kızı olmuştur acaba?" diye düşünmeye başlamıştık bile. Her şey çok hızlı gelişti, arkadan kırmızı bir kamyon geldi, birden içinden bir adam indi, "kaçırılıyor muyuz? hayır: babam", üçümüzü de apar topar kamyona bindirdi ve gözlerimizi açtığımızda abimle ben evde mahkemenin başlamasını bekliyorduk.

Dürüst olayım, böyle durumlarda ben hep yırtardım, kabak da hep abimin başına patlardı. Aramızda fazla yaş farkı yoktu ama neticede büyük olan oydu ve benim gibi dik kafalı bi kardeşe sahip olduğu için ne kadar şanssız olduğunu en iyi ben bilirim, kendisinden sonra. Plan kime aitti hatırlamıyorum ama suç ortaktı, dolayısıyla abime çıkan hükmün aynısını ben de giyecektim. Mahkeme uzun sürmedi, sanığa söz hakkı dahi verilmedi ve infazı oracıkta gerçekleştiriliverdi. Tokat mıydı, yumruk muydu hatırlamıyorum ama neredeyse hiç dayağını yemediğim babamın gözünü karartıp sağlam bir tane indirmesine yetecek kadar sinirli olduğu aşikardı.

Abim payını alınca babam gözlerini bana dikti. Hani filmlerde kahramanlar final sahnesinde düşmanlarını bir bir alt eder de her birini alt ettiğinde sıradakine öfke dolu bir bakış fırlatır, o bakış vardı işte bizim pederin gözlerinde.

Sait bizim köyün muhtarının kardeşinin torunu ya da o ayarlarda bi akrabasıydı. Bizi almaya gelen kamyonun direksiyonunda köyün muhtarının oğlu vardı. O gün muhtar son kez olaya müdahil oldu ve bu defa bizzat sahneye çıktı.

Muhtar kapıdan girince babam infazımı erteledi ve o infaz bir şekilde unutuldu gitti. Abim de yediği tokatla(yumruk? kendisi daha iyi bilir ehehe) kaldı ve ben bir kez daha, yırttım.

Sonradan abim zaman aşımına uğrayan o davanın dosyasını çok açmak istedi de yüce mahkeme bu talebi hep reddetti.

Arz ederim.

Fotoğraflar Alkışlarla Yaşıyorum'dan

Kıssasız Hisse

2011-02-17T17:38:00.002+02:00

Birine ilgi duymadan onun ilginç olduğunu keşfedemezsin.

Keşfedemediğin yerler için başkasını suçlama.

Kehanet. Değil Sad Fact.

2011-02-16T20:57:00.000+02:00

Bir gün gelecek ve insanlarda sosyal medya çılgınlığı başlayacak. Yaptıkları her şeyi, besledikleri her hissi, duyguyu, kafalarındaki her tasarıyı, planı... insanlara açacaklar, paylaşmakta sınır tanımayacaklar.

...Ve o gün onların tek derdi kafalarındaki şeyi Tumblr sayfalarına mı yoksa Blogger sayfalarına yazmak mı olacak.

Kısaysa Twitter da olabilir.

*Facebook'u da unutmayalım.

Friendfeed? Ay dont.

home süit home.

2011-02-13T21:33:00.000+02:00

Sadece şu blog'da evimde gibi hissediyorum. Hayatım bu kadar boktan olamaz di mi lan? Yok yok, havadan sudan bunlar. Natalie hamile diye böyledir belki. Değişir. Yok Natalie değil, may mûd.

Sen bir şahinsin, ben garip serçe/Attın kalbime demirden pençe

2011-02-13T16:40:00.000+02:00

Halkın Haydar Dümen okumaktan bıktığı günlerdeyiz. Askerdeyken 20 yaşındaki gençlerin bile ilgilerini ziyadesiyle kaybettiklerini gördüm. Halbuki toplumumuza düzenli de olsa bir şeyi/yeri okuma alışkanlığını kazandırmıştı amcam. Yazık oldu.

Arkadaşın biri Melissa P.'yi almış vakt-i zamanında, sene 2005'ti yanlış hatırlamıyorsam, ben üniversiteye yeni girmişim, böyle genç ve heyecanlı olduğum zamanlar. Fazla edebiyat parçaladığımın farkındayım, neyse, demişti ki aldığı kitabı okuyamadan bi' arkadaşına ödünç vermiş, kitap en son mahalle bakkalından çıkmış. Harap ve bitap bir halde. Demek ki, dedim kendi kendime, bizim halk okumayı sevmiyor değil, yazılanlar ilgisini çekmiyor. Melissa P.'nin yazdığı 2. kitabın kapağında da "Türkiye onu çok sevdi!" yazıyordu zaten. Nabzı tutmayı bildikten sonra mahalle bakkalımıza da okutabileceğin şeyler oluyor yani.

Okumaktan söz açılmışken, hani bazı insanlar vardır, "Yes, Man!" derim ben onlara. Böyle boşluktadırlar, "hadi şunu yapalım" dediğinde "hadi yapalım!" diye gaza gelirler de 3 gün sonra gazları biter. Neyse, kalbi temiz ama böyle kötü huyu olan bir arkadaş tanımıştım. Kötü huy dediysem de, kimseye zararı yok, severim kendisini, bu huyları gariptir işte. Neyse, kitaplardan, okumaktan, romanlardan falan konuşuyorduk da tam ondan bekleyeceğim bir cümle kullanmıştı, demişti ki "Ya hep roman okuyoruz, aslında biraz bize bişeyler katacak kitaplar okusak..." Adam ciddi ciddi bunun üzüntüsü içindeydi içten içe, sanıyordu ki insan okumaktan sadece siyasi, politik vb. kitaplar okuyunca bir kazanım elde eder, onun dışında okumak vakit geçirmek için yapılan sıradan bir aktivitedir. Üzüldüm ve ona bir adet Melissa P. kitabı hediye ettim.(Son cümle uydurma, şimdi aklıma geldi lan.)

Diyeceğim o ki cankuşlar, ülkemizde sinema anlayışı da değişiyor. Bak geçen CineShoot adlı güzide sinema blogunda görmüştüm, yüzdeye vurulduğunda Avrupa'da ulusal yapımları en çok tercih eden ülkeymişiz. Neden? Çünkü her önüne gelen bi yakışıklı oğlan bi güzel kızı filme koyup romantik komedi yapar oldu da ondan. Bakın, benim yapana lafım yok, birilerinin böyle şeyler yapması beni üzmüyor, bilakis, çeşitlilik olsun, o türde de filmlerimiz olsun, beni üzen izlenmesi yahu. Yani şunun gibi bişey, beni Hıncal Uluç üzmez, yaralamaz, beni Hıncal Uluç'un okunması, haklı bulunması yaralar. Ne demek lan No Country for Old Men saçma filmdi akademi nasıl oldu da 4 oskar verdi!? Evet bu başka konuydu ama Hıncal Uluç denince akla hemen onu adı gelir.

Öyle yani, giriş-gelişme-sonuç yapmaktan yoruldum o yüzden böyle pat diye konuya giriyorum. Mesela zamane küçük denyoları da (4-10 yaş arası oğlan çocukları) çok kerata olmuş çıkmış. Yanıma gelip oyun açar mısıııın diyor, işim var diyorum işin bitince aç diyor. İşim bitmeyecek diyorum 5 dakika sonra gelip aynı sahneyi tekrar yaşıyoruz. Sonra gidiyor televizyonda Buz Devri 3'ü açıyorum, 10 dakka sonra gelip 2'yi açar mısın diyor. Açıyorum, 10 dakka sonra 1'i istiyor. Onu da açtım, 15-20 dakkadır ses yok, ya annesi azarladı ya da 1'den önce 0'ın geldiğini bilecek kadar akıllanmış. İkinci şık muhtemel, annesini pek taktığı yok zira.

Not, az önce küçük denyomuz geldi ve aynı soruyu sordu: "Bilgisayarda işin bitti mi?" İçerden de Sid'in, Manfred'in sesleri geliyor, gariplerim ilgisini çekemediler el kadar çocuğun.

İş Başvurusu Yapacağım Ama Tırsıyorum =(((

2011-02-10T11:04:00.000+02:00

"Web tasarım konusunda deneyimli ve yeterli referans gösterebilecek T.Monster vb. editlenmiş işleri referans olarak gösterip kendine güldürmeyecek kadar zeka sahibi Photoshop, Dreamweaver, Flash, Illustrator programlarını ileri düzeyde kullanabilen Standart dışı tasarım ve yaratıcılık konusunda kendine güvenen HTML, CSS bilgisi olan Kendi panelimizi kullandığımız için .Net, Asp, Php, Sql konusunda uzmanlık aranmayacaktır. Freelance başvuruları dikkate alınmayacaktır."

Ona göre. Yani. İşte.

Confessions of a Dangerous Mind

2011-02-10T01:03:00.001+02:00

Küçük gözlerime büyükler hep büyük göründü. Birinin peşine düştüm, onun geçtiği yollardan geçtim. Küçüklerimin gözlerine büyük göründüğüm vakit bir zamanlar küçük gözlerime büyük görünenler büyük bir hızla küçülür oldular. Keşke der ya insan, keşke hatıralar öyle kalsaydı. ...onca işin gücün arasında... teşekkür ederim... herkesi zehirliyorum... onca işin gücün... teşekkür ederim... zehirliyorum... herkesi... herkesi zehirliyorum... Fedakarlığın en büyüğü, yaptığın fedakarlık kadar fedakarlık beklememektir, hep daha azını, hep daha azını beklemektir. Ben çok azını bekledim, yaptığım ve hatta yapıyor olduğumla kıyaslandığında küçük, küçücük kadar kalacak olanını. Yanlış olan bu muydu ki? İnsan hani, hep fazlasını beklemeli ki azını bulduğunda yetinebilsin derler, o basit kural bu kadar mı büyük ve mühim bir fark getiriyor ardından? ...aklıma geliyor...sana yaptığım...aklıma geliyor... uzak dur benden... anlamıyor musun?... benden... anlamıyor musun?... Ah şu ben yok muyum, suçu hep kendinde arayan ben! Yapamıyorum işte, elimden gelmiyor. Bak gene kendimi suçlu buldum çıkardım. Soruyorum işte, neden, neden gittim ki üstüne? Kahramanlık filmlerde olur yiğidim, zor durumdan kurtarmalar, bunalımlardan çıkarmalar, havalı diyaloglar, fark yapan son konuşmalar... Bırakamadık işte tadında sen mi bıraktırmadın, ben mi bırakmadım? ...anlamıyor musun?... bir günlük pislik mi bu?... emredersiniz komutanım... herkesi zehirliyorum... herkesi zehirliyorum... bir günlük... emredersiniz... herkesi... herkesi... bir tarafım diyor ki... öbür tarafım diyor ki... efendim? -boşver... Demem o ki, çok büyüttük birbirimizi gözümüzde. E ihtiyacımız vardı. Büyüklüğüne sığınacağımız yakın birine ihtiyacımız. Hani anne gibi, baba gibi değil de... Hah işte! Sevgili gibi. ...durmadan eksiliyorsun... ve... durmadan eksiliyorsun... kendinden veriyorsun... buralar hep temiz olmalı... bir günlük pislik mi bu?... hep temiz olmalı... hep temiz olmalı... Filmlerin de suçu yok değil. Her aşk fırtınalı olacak değil ya canım? Her fırtına da aşk olacak değil. Hayır, aşk iki de bir mevzu bahis olacak değil. "Benim fikrimce aşk diye ayrı, mücerret bir mefhum yoktu. İnsanlar arasında çeşit çeşit kendini gösteren bütün sevgiler, sempatiler bir nevi aşktı. Yalnız yerine göre isim ve şekil değiştiriyorlardı. Kadınla erkek arasındaki sevgiye hakiki ismini vermemek bir nevi kendimizi aldatmaktan başka bir şey değildi.*"...oysa bazı insanlar... damla damla süzerek... ben, kanımı damla damla süzerek... albayım... emredersiniz komutanım... buralar hep temiz olmalı... bir günlük pislik mi bu?... hep temiz olmalı... hep temiz olmalı... anlamıyor musun?... Eh, gelelim sadede. Ben seni, gözümde fazla büyütmüşüm. Bak, bunu diyebiliyorum artık. Hani acı çekmekten zevk almak var ya, hah işte o, uğruna bir şey değdiğinde gerçek oluyormuş. Ya da uğruna değecek biri olduğunda. Geç anladım, kahretsin güç anladım. Ama sen hala anlayamadın, bunu ego yarışına çevirdiğimize göre ben bitişe bir adım önde gidiyorum gibi, ne dersin? Ah... Ah şu ben ve intikam planlarım. En iyi intikam, plansızken oluyor sanırım, plansız gitsem ya bir kere de savaşa? ...elde ederler istediklerini... bazı insanlar... oysa... elde ederler... oldukları gibi kalarak... kalarak... damla damla süzerek... kanımı... damla damla... durmadan eksiliyorsun... seninle konuştukça... aklıma geliyor... seninle konuştukça... buralar hep temiz olmalı... emredersiniz... emredersiniz... emredersiniz komutanım... onca işin gücün arasında... onca... onca... Oyun son perdeye yaklaştıkça, ayrıntılar önem kazanıyor. Şu senarist yok mu, nasıl da kurgulamış! Kalan şeyler ayrıntı. Ve farka onlar götürecek. Ne yapmalı? Ayrıntıdır deyip geçmeli mi, ayrıntıdır deyip kafayı takmalı mı? Aman canım, aynı farka götürecekse ha geçmişsin, ha kalmışsın ne fark eder?

Senle ben, demiştim; yok yok, sana değil, başka bir oyunda, başka bir oyuncuya, dikenli teldeki o teller gibiyiz, hep birbirimiz etrafında dönüyoruz, hep ayrı düşüyoruz, ama gene de hep birbirimizi buluyoruz. Buldum! Yok, seni değil; öfkemin sebebini buldum. Senaryoya uymayan şımarık bir oyuncum var. Ne yapmalı? Sanırım en iyisi, oyuna bir daha hiç giremeyecek şekilde oynadığı karakteri yok etmeli. "Deni'yciim!"

Buralar hep temiz olmalı. Emredersiniz komutanım. Bir günlük pislik mi bu? Demek ki sen hiç temizlemiyorsun buraları. Emredersiniz komutanım. Emredersiniz komutanım.
Seninle konuştukça... Sana yaptığım onca kötülük aklıma geliyor...
Onca işin gücün arasında beni aradığın için teşekkür ederim.

Uzak dur benden, ben herkesi zehirliyorum anlamıyor musun?
Kendinden veriyorsun ve durmadan eksiliyorsun. Oysa bazı insanlar, oldukları gibi kalarak, elde ederler istediklerini. Ben, kanımı damla damla süzerek veriyorum Albayım.

-Kardeş, kusura bakma ama, bence sen bu kızı seviyorsun.

Yok be güzel kardeşim, ben, beni yazacak kadar üzecek birisinin oluşunu seviyorum. Ama korkarım ki, artık üzülmeyi de beceremiyorum.

Küçük Denyo Darth Vader

2011-02-09T11:24:00.002+02:00

İzlemeyen kaldıysa kendini camdan aşağı atsın zaten. İzleyenler de bir daha izler zaten. Süper zaten.

Küçük Prens Bölüm 12

2011-02-09T10:03:00.001+02:00

Daha ileriki gezegende ayyaşın biri oturuyordu. Küçük Prens orada az kaldı, ama bu ziyareti onu acı acı düşündürdü. Ayyaşı bir sürü boş şişeyle bir sürü dolu şişe karşısında oturmuş, sessizce içer görünce:
- Ne yapıyorsun? diye sordu.
Ayyaş korkunç bir bakışla:
- İçiyorum, dedi.
- Neden içiyorsun?
- Unutmak için.
Küçük Prens ona acımağa başladı:
- Neyi unutmak için? diye sordu.
Ayyaş başını öne eğerek:
- Utandığımı unutmak için, dedi.
Küçük Prens ona yardım etmek istiyordu.
- Neden utanıyorsun?
Ayyaş:
- İçmekten, diye cevap verdi, sonra sustu, artık tek bir şey söyleyemedi.
Küçük Prens de düşünceli, yoluna devam etti. Yolda: "Büyükler çok, ama çok acayip" diye düşündü.

12 Yıl 626 Koca Hafta

2011-01-31T23:30:00.000+02:00

Göçüp gittiğin gecenin sabahı yağmurlu bir İstanbul'a uyanmıştık. Hava bile kasvetli, gidişine ağlıyordu abi. Oysa gece hastaneye kaldırıldığın haberini alıp da girdiğimizde yataklarımıza, sabaha iyileştiğini duyacağız sanıyorduk. Sen güz yağmurlarıyla değilse de, bir Ocak yağmuruyla göçtün gittin, inanamadık abi. Bizim iller sessiz, bizim iller sensiz olamadı Barış Abi...

Bugün 31 Ocak 2011. Saat: 23:30. Bundan tam 12 sene önce bu saatte kalbin iflas etmişti. Ve "tüm müdahalelere rağmen" bir daha çalışmak istemedi. Sen göçtün gittin, ama hatıran hiç gitmedi, gitmeyecek. 7'den 77'ye hepimiz hatırlayacak ve rahmetle anacağız.

Mekanın cennet olsun abi.

Cumartesi İncileri

2011-01-29T02:45:00.000+02:00

Evet, ben de buradayım.
Biliyorum melankolik kız bloğu gibin oldu buralar. Yapacak bişey yok, bir ben vardır bende benden içerü. Yaa.
Çok uyuyunca hem gördüğüm rüyaların sayısı, hem de acayip olabilitesi artıyor. Mesela dün gece(iki gece önce oluyor bu) gördüğüm bi rüyada Amerikan askerleri bizim ülkede bi operasyon düzenliyorlar, çünkü bizim hükümet o konuda yetersiz kalmış(?). Neyse hepsinde mavi arabalar ve zırhlı araçlar falan var. Operasyon için altgeçit gibi bi' yerde bu arkadaşlar, sonra biz de kalabalığız, protesto için az uzaktayız, bariyerler falan var oradan sayıp sövüyoruz. Yolun karşısında da bi kapı var, kapı bi alışveriş merkezinin girişi(son bi kaç gündür fazlaca alışveriş merkezlerinde dolaşıyorum, onun etkisi). Neyse abimle ben kalabalığın arkasında kalıyoruz, yolun karşısına geçip alışveriş merkezine gireceğiz, giderken de Amerikan askerlerine bağırıyoruz. "Go home yankee!" "Yeah don't come back baby!"(bunu diyen benim, evet çok kreatif.) Sonra içeri giriyoruz. Eots.
İtfaiye Meydanı, Alaaddin'in Dükkanı'nın Ankara şubesidir.
Sonunda Fayrouz litrelik çıkmış ya la. Günün kazananı konfüğrazyon mehendisi.
Bi Natalie Portman'a bi de Fayrouz'a aşığım. Yapacak bişey yok.
Bu aralar Şevval Sam dinliyorum lakin kendisini hiç samimi bulmuyorum. Karadeniz türküsü söylerken Hülya Polat modunda, ama bazen böyle çok afedersiniz aşifte gibi yapıyor sesini, böyle bi kırıtmalar falan, arabesk söylerken de böyle bi başka. Bi günü bi gününü tutmuyor, çok nabza göre şerbet bi hanım sanırım. Ayrıca çok da enteresan pozlar veriyor, daha ağırbaşlı olsun isterdim. Aman neyse bana ne lan, biz sanat için buradayız.
Bi de insanları teselli etmekten yoruldum desem yalan olur. Ama çok teselli ediyorum yahu, derdi olan bana geliyor. Ben de papağan gibi teselli babam teselli. Hayır teselli olmayı da bilmiyorlar, bu sefer daha beter. E ben de sıkılıyorum bi müddet sonra. Ama bi derdiniz oldu mu gene ilk bana gelin e mi?
Kürk Mantosuz Madonna ile başım dertte, al hadi söyledim mutlu oldunuz mu?
Böyle işe başlayacağımdan değil de, yok yok valla ondan değil de, şöööyle göz ucuyla bi iş ilanlarına falan baktım, şunu anladım ki sektörde tevazu sıfır. Lan hepsi ya uzman arıyor ya uzman. Ben de aynı okulu okudum bu kerkenezlerle, hiç birinde uzman tipi yoktu. Böyle gayet çift tıklamayı 4. sınıfta öğrenmiş adamlar. Böyle mouse'u ilk görünce karakola bomba diye götürmüş. Böyle CD görünce ufo sanmış adamlar. Böyle klavyeyi piyano sanmışlar. Böyle bi garip işte, bilirsin. Halbuki ben anne karnında çift tıklayan adamım, ama bunlardaki havanın yarısını atmam. Anlaşıldı tevazuyu bırakacağız. Sigarayı bırakmak daha kolaydı lan. Çünkü içmiyorum.
Şevval Sam'dan özür dilerim, çok ağır konuştum galiba. Şevval, affet beni. Bundan sonra dekolte giymek yok. Evinin kadını, çocuklarının anası mode on.
Yazarım daha, bu kadarı yeter şimdilik.

İnsan Teninin Formülünü Buldum, Bulmuşken Açıklıyorum

2011-01-25T13:51:00.001+02:00

Cetearyl isononanoate(3 çay kaşığı)
Ceteareth-20(30 ml)
Cetearyl alcohol(4 su bardağı)
Glyceryl stearate(65 gr)
Glycerin(6 yemek kaşığı)
Ceteareth-12(6 mol)
Cetyl palmitate(130 gr)
Polysorbate-20(1 çay kaşığı)
Benzyl alcohol PPG-2 methyl ether 2-boro-2nitropropane-1(3 damla-fazlası zarar çok dikkat)
3 diol deceth-8 iodopropynylbutylcarbamate(5 damla-bunun da fazlası çok zararlı. valla.)
Cocamidopropylbetain(4 kepçe)
PEG-7 Glycerylcocoate(6 su bardağı)
Edta(kafanıza göre)
Citric acid(50 mml)
Fragrance(bu da duruma göre ekleyin işte biraz. zenci teni istiyorsanız çok ekleyin, iskandinav istiyorsanız çok az.)

İleri teknolojili laboratuvarımda yaptığım deneyler sonrasında 1 mol insan parmağı ile dizüstü bilgisayarın touchpad'i üzerinde yaptığım etkiyi 1 mol ıslak mendil ile de yapabildiğimi keşfettim. Dolayısıyla formül yukarıda. Bileşenleri İngilizce yazdım ki beyin göçüm kolay olsun.(Aslında ıslak mendilin içindekiler kısmında öyle yazıyordu evet)

Yitirilen Kişi'ye

2011-01-25T03:59:00.000+02:00

"Peki" dedim, "kimsin sen? Yüzüne giydiğin maskelerin hangisisin? O maskeyi çıkardığında ardında hangi maske kalacak? O maskenin ardında bir maske daha olacak mı? Gerçek kimliğin neden bu kadar mahrem bir yerde? Neden bu kadar gizlenme ihtiyacı duyuyorsun?"

Gözlerinde yıllar önce gördüğüm o bakış vardı ve hiç değişmemişti. Hiç değişmeyecekti de. Çünkü her şey değişir: saçlar, kaşlar, eller, hatta yüzler, yaşlandıkça zaman hepsini aşındırır, ama gözlerdeki o bakışı asla... Birbirini kaybeden iki insan değil yıllar, tabiata meydan okurcasına yüzyıllarca ayakta kalsalar da, demir çarıklarla dağlar aşsalar, okyanuslar geçseler, iklimlerden iklime arayıp dursalar birbirlerini ve değil bir insan, on insan, yüz insan ömrü kadar yıl sonra bulsalar, o bakıştan tanıyacaklardır karşılarındakini. Ben de o bakıştan tanımıştım işte.

"Ben," dedi. Ne kadar da değişmişti... Ama hala gençliğindeki o yüzü görebiliyordum, oralarda bir yerde, geriden bakıyordu bana. "Bak" diyordu, "bak işte buradayım. Ama gene bir başka maske var üzerimde. Bu sefer de tanıyamayacaksın beni. Bu sefer benim de ardımda bir yüz arayacaksın, beni de bir maske sanacaksın. Ve ne kadar ararsan ara, bulamayacaksın. Çünkü bulunamayacak şey peşinde olduğun şey."

"Ben," dedi, "senin pişmanlıklarınım. Senin kaybettiklerin, senin ellerinin arasından kayıp giden tüm hayallerin. Ben senin yaşamaya yaklaşıp da yaşayamadan yitirdiğin tüm güzel anılar, tüm mutluluklar ve olgunlaşmak için çekecekken ıskaladığın tüm acılarım. Ben, senin sahip olmak isteyip de olamadığın her şeyim. Ben, senin Kaybedenler Kulübü'ndeki hesap listenim."

Resim: Dalgaları Aşmak